Δευ02182019

Τελευταία ΕνημέρωσηΔευ, 18 Φεβ 2019 1am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Αρθρα Αρθρα

Σχεδίο εξόδου από τον Α. Τσίπρα. Η αλήθεια για τις εκλογές

 maximou tsipras profil

Η σύγκρουση ανάμεσα στους "Σεπτεμβριστές" και τους "Μάηδες" -σ' αυτούς δηλαδή που θέλουν εκλογές στο τέλος της τετραετίας και στους άλλους που τάσσονται υπέρ της τετραπλή κάλπης στις 26 Μαΐου- λήγει, ως φαίνεται, με νίκη των δεύτερων.

Παρότι τις προηγούμενες 2-3 εβδομάδες το σενάριο της διενέργειας εκλογών το Φθινόπωρο αποκτούσε ολοένα και περισσότερους οπαδούς στο κυβερνητικό στρατόπεδο, εν τούτοις οι γνωρίζοντες τα παρασκήνια του Μαξίμου και της Κουμουνδούρου υποστηρίζουν ότι πλέον ο Μάϊος δεν είναι απλώς η επικρατέστερη εκδοχή για τις εθνικές κάλπες, αλλά ειλημμένη, αν και δεν ομολογείται, απόφαση του πρωθυπουργού.

Όσοι είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσουν τις προηγούμενες ημέρες με τον Αλέξη Τσίπρα διατείνονται ότι για πρώτη φορά ο πρωθυπουργός τους είπε τόσο καθαρά να ασχοληθούν και με τον Μάϊο ως πιθανό χρόνο των εθνικών εκλογών. "Να δούμε και τις εκλογές τον Μάϊο" ήταν η φράση που είπε σε έναν εξ αυτών. Μέχρι πρότινος η άποψη που μετέφεραν όλοι οι συνομιλητές του Τσίπρα ήταν ότι ο πρωθυπουργός ήθελε να έχει όλα τα σενάρια ανοιχτά ώστε ανάλογα να αποφασίσει πότε συμφέρουν τον ΣΥΡΙΖΑ, τον Μάϊο ή τον Σεπτέμβριο, οι εκλογές.

Τώρα οι περισσότεροι εξ αυτών λένε ότι ο κύβος ερρίφθη και οι πολίτες εκτός από δημάρχους, περιφερειάρχες και ευρωβουλευτές την Κυριακή 26 Μαΐου θα κληθούν να εκλέξουν και πρωθυπουργό. Βεβαίως, οι "Σεπτεμβριστές" εξακολουθούν να υποστηρίζουν ότι ακόμη δεν είναι τίποτε σίγουρο, αλλά μάλλον το κάνουν -σύμφωνα τουλάχιστον με όσα λένε οι "Μάηδες"- επειδή οι ίδιοι επιθυμούν να εξαντληθεί μέχρι και την τελευταία ημέρα η τετραετία. Πάντως, κοινός τόπος όλων είναι η παραδοχή του Πάνου Σκουρλέτη: Ο σχεδιασμός της κυβέρνησης είναι η εξάντληση της τετραετίας όμως ο εκλογικός χρόνος δεν εξαρτάται μόνο από την κυβέρνηση καθώς είναι πολλές οι παράμετροι που τον διαμορφώνουν.

Μία από τις παραμέτρους που συνθέτουν το πολιτικό τοπίο και οδηγούν τον Αλέξη Τσίπρα στην απόφαση να στηθούν και εθνικές κάλπες τον Μάϊο είναι η άσχημη εικόνα που δημιουργείται για την κυβέρνηση με τα όσα τραγελαφικά άμα και απαράδεκτα συμβαίνουν στο κοινοβούλιο με τον Καμμένο, τις κοινοβουλευτικές ομάδες των ΑΝΕΛ και του Ποταμιού, τις κατά περίπτωση κυβερνητικές πλειοψηφίες, τα πληρεξούσια των έξι βουλευτών και το δισυπόστατο ορισμένων εξ αυτών, όπως ο Παπαχριστόπουλος και ο Ζουράρις, αλλά και ο Σαρίδης της Ένωσης Κεντρώων που ψήφισε τον προϋπολογισμό, αλλά παραμένει στο κόμμα προκειμένου να μην απωλέσει ο Βασίλης Λεβέντης την ιδιότητα του αρχηγού κοινοβουλευτικής ομάδας.

Πλέον το πρόβλημα δεν αφορά τα τρία μικρά κοινοβουλευτικά κόμματα και τους αρχηγούς τους, αλλά επεκτείνεται στο σύνολο της πολιτικής ζωής καθώς η απαξίωση του κοινοβουλίου είναι λογικό να μεγαλώνει τον θυμό των πολιτών για τους πολιτικούς, τα κόμματα και φυσικά την κυβέρνηση, η οποία εκ του ρόλου της έχει τον πρώτο λόγο στην εύρυθμη λειτουργία των θεσμών.

Θυμός ο οποίος μπορεί να γίνει και αποστροφή εάν αφενός στο πολιτικό σκέλος του σκανδάλου Novartis έχουμε, όπως λέγεται, δικαστικές εξελίξεις οι οποίες νομικά δεν τεκμηριώνονται επαρκώς και αφετέρου ο τέως υπουργός Άμυνας συνεχίσει να πυροβολεί αδιακρίτως την κυβέρνηση, ακόμη κι αν τα πυρά του είναι, όπως μέχρι τώρα, άσφαιρα. Σε κάθε περίπτωση και εφόσον δεν υπάρξει κάποιο είδους καθαρτηρίου, που μόνον η λαίκή ετυμηγορία μπορεί να το διασφαλίσει, η κυβέρνηση κινδυνεύει, πρώτη αυτή, να βυθιστεί στον πολιτικό βούρκο που δημιουργείται από την θεσμική έκπτωση και τον εκτραχηλισμό των κοινοβουλευτικών ηθών.

Επίσης, ο πρωθυπουργός γνωρίζει πως μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο οκτώ μηνών δεν είναι μόνον κουραστική για τους πολίτες και βλαπτική πρωτίστως για την οικονομία, αλλά και θα σκορπίσει τα όποια ωφέλη αποκόμισε από την έξοδο από τα μνημόνια, την μη περικοπή των συντάξεων, την αύξηση των μισθών και τα υπόλοιπα θετικά μέτρα που πήρε καθώς και όσα αναμένει να έχει από τις ρυθμίσεις που θα ψηφίσει, τις επόμενες εβδομάδες, η Βουλή για προσλήψεις, επιδότηση ενοικίου, 120 δόσεις, κόκκινα δάνεια κ.λ.π..

Επιπροσθέτως, γνωρίζει πολύ καλά πως οι ευρωπαϊκές εξελίξεις, που θα δρομολογηθούν μετά τις ευρωεκλογές, θα δημιουργήσουν ένα ολιγότερον φιλικό περιβάλλον για τον ίδιον και την κυβέρνησή του. Η βασίμως πιθανολογούμενη άνοδος της ακροδεξιάς και των ευρωσκεπτικιστών σε συνδυασμό με την σχεδόν βεβαία ήττα των σοσιαλδημοκρατών θα δυσκολέψουν τους χειρισμούς ενός, έστω πρώην, ριζοσπάστη της αριστεράς, ο οποίος, μετά την ολοκληρωτική στροφή του στον πραγματισμό, είχε καταφέρει να έχει τη στήριξη και τη βοήθεια της καγκελαρίου Μέρκελ, αλλά και του κατεστημένου της Δύσης περιλαμβανομένων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ.

Το κυριότερο όμως είναι ότι ο πρωθυπουργός και οι επιτελείς του γνωρίζουν πολύ καλά ότι το καθεστώς της πλημμελούς υπακοής έναντι των εταίρων-δανειστών, όσον αφορά τις οικονομικές και δημοσιονομικές δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει, τερματίζεται με τις ευρωεκλογές.

Η νέα Κομισιόν, και ειδικά αν Πρόεδρός της είναι ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος Μάνφρεντ Βέμπερ, δεν θα διάκειται και τόσον φιλικά έναντι της κυβερνήσεως του Αλ. Τσίπρα, όπως τώρα η υπό τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, ενώ, όπως εκτιμούν σοβαροί κυβερνητικοί παράγοντες, "μάλλον δεν θα μάς έχουν και πολύ στο μυαλό τους επειδή το ελληνικό πρόβλημα δεν θα περιλαμβάνεται στις νέες προτεραιότητας του πολιτικού συσχετισμού που θα προκύψει από το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών".

Και σίγουρα η καινούργια ηγεσία των Βρυξελών δεν πρόκειται να κάνει τα στραβά μάτια σε παρασπονδίες από τα συνομολογηθέντα, όπως αυτές που επεξεργάζεται η κυβέρνηση για τα κόκκινα δάνεια και την πρώτη κατοικία.

Αυτός είναι και ο επόμενος λόγος που ο Τσίπρας προσανατολίζεται για να αναμετρηθεί στα ...μαρμαρένια αλώνια της πόλωσης με τον Μητσοτάκη τον Μάϊο. Εάν αληθεύουν οι πληροφορίες η κυβέρνηση ετοιμάζεται να νομοθετήσει ακόμη και ενάντια στη βούληση των δανειστών και των τραπεζών σχετικά με τα κόκκινα δάνεια και τους πλειστηριασμούς.

Δεν θα μπορούσε άλλωστε να κάνει και διαφορετικά αφού το πολιτικό κόστος που θα καταβάλει ο ΣΥΡΙΖΑ -σε περίπτωση που η πρώτη κατοικία μείνει ουσιαστικά απροστάτευτη και οι πλειστηριασμοί αρχίσουν να πέφτουν, άλα Ισπανία, σαν το χαλάζι- θα είναι εκλογικά δυσβάστακτο. Συνεργάτες του πρωθυπουργού θεωρούν ότι η προσφυγή στη λαϊκή ετυμηγορία με φιλολαϊκή πολιτική (συντάξεις, μισθούς, προσλήψεις κ.α.) και με αντίσταση στα αιτούμενα των δανειστών και των τραπεζών για τα κόκκινα δάνεια και τους πλειστηριασμούς θα βοηθήσει σημαντικά στην εκλογική ανάκαμψη του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ σε κάποιο βαθμό θα περιορίσει και τη ζημία που έχει υποστεί, πρωτίστως στη Βόρειο Ελλάδα, εξαιτίας του Μακεδονικού.

Εκ παραλλήλου και σε συνδυασμό με την ελάφρυνση που θα προσφέρουν οι 120 δόσεις σε ελεύθερους επαγγελματίες και μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα τον καταστήσει, λένε, εκ νέου ελκυστικό στους λεγόμενους μη προνομιούχους που ήταν και το βασικό ακροατήριο του ιστορικού ΠΑΣΟΚ και στο οποίο η Κουμουνδούρου ελπίζει τα μάλα προκειμένου να "καθαρίσει", υπέρ της και σε βάρος του ΚΙΝΑΛ, το παιχνίδι στο χώρο του Κέντρου και της Αριστεράς και για να καθιερωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως η νέα ηγεμονική δύναμη στην Προοδευτική Παράταξη και κατά συνέπεια ο αντίπαλος πόλος της Συντηρητικής Παράταξης στο νέο δικομματισμό που αναδύεται.

Στην υπηρέτηση αυτού του στόχου εξάλλου εδράζεται και η εντατική, κυρίως στο παρασκήνιο, προσπάθεια να ενοποιηθούν -υπό τον τίτλο "Προοδευτική Συμμαχία", που εκλογικά θα προστεθεί δίπλα στο αρκτικόλεξο του ΣΥΡΙΖΑ, όπως ήταν παλαιότερα το Ενωτικό Κοινωνικό Μέτωπο- μικρές πολιτικές ομάδες, συλλογικότητες και πρόσωπα που προέρχονται από το χώρο του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ, της ανανεωτικής αριστεράς και του πολιτικού φιλελευθερισμού που εξέφρασε το Ποτάμι.

Ενδεχομένως και την επόμενη εβδομάδα, και πάντως εντός του Φεβρουαρίου, αναμένεται να δοθεί στη δημοσιότητα και σχετικό μανιφέστο που ετοιμάζουν πρόσωπα όπως ο Μπίστης, ο Παν Παν, ο Ραγκούσης και "λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις", στη συγγραφή του οποίου συμμετέχουν και στελέχη της ΔΗΜΑΡ καθώς και ορισμένοι οι οποίοι αποχώρησαν προσφάτως από το ΚΙΝΑΛ.

Η στρατηγική "κοινωνική ευαισθησία συν προστασία του κράτους" μαζί με την "κατίσχυση στο χώρο της Κεντροαριστεράς" και το "μέτωπο κατά της παλινόρθωσης της δεξιάς" δεν μπορεί πάντως να παράξει θεαματικά εκλογικά αποτελέσματα, ενώ δεν είναι και ικανή να ανατρέψει το δημοσκοπικό προβάδισμα της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Μπορεί όμως να μειώσει τη διαφορά και να δώσει στον ΣΥΡΙΖΑ ένα ποσοστό που θα προσεγγίζει το ποσοστό που είχε λάβει τον Ιούνιο του 2012 (26,7%). Αυτό παρά τα όσα λένε τα κυβερνητικά στελέχη το ξέρει και ο Τσίπρας. Μπορεί να είναι αισιόδοξος, αλλά δεν είναι αιθεροβάμων. Γνωρίζει ότι εάν πάρει τα προαναφερόμενα θετικά μέτρα, ψηφίσει τα προβλεπόμενα για τη συνταγματική αναθεώρηση, βγει μία ακόμη φορά, με επιτυχία, στις αγορές και κάνει τετραπλές εκλογές τον Μάϊο μπορεί βασίμως να ελπίζει σε ένα ποσοστό που θα υπερβαίνει το 25% και το οποίο για τα εσωκομματικά δεδομένα του ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται και το μέτρο επιτυχίας όχι μόνον του κόμματος, αλλά και της εμπέδωσης πλήρως της ηγεμονίας του Τσίπρα.

Η πολιτική εξαφάνιση των τριών μικρών κοινοβουλευτικών κομμάτων (Ποτάμι, ΑΝΕΛ και Ένωση Κεντρώων), η εικόνα διάλυσης του ενδιάμεσου χώρου σε συνδυασμό και με τα προβλήματα φυσιογνωμίας και πολιτικού προσανατολισμού που υπάρχουν στο ΚΙΝΑΛ, αλλά και η ανημπόρια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να "μαδήσει" τον ΣΥΡΙΖΑ είναι στοιχεία που συνηγορούν ότι ο Τσίπρας, ακόμη και μετά την πιθανολογούμενη ήττα στις εκλογές, μπορεί, εφόσον οι εκλογές γίνουν τον Μάϊο, να λάβει εκείνο το ποσοστό που θα διατηρεί το κόμμα του σε τροχιά εξουσίας και εάν η διακυβέρνηση Μητσοτάκη, στο επόμενο δεκάμηνο, αποδειχθεί προβληματική μπορεί ακόμη και να του δοθεί η ευκαιρία να ανακατέψει την τράπουλα στην προεδρική εκλογή τον Μάρτιο του 2020.

Αυτός, όσο κι αν δεν ομολογείται, είναι και ο πιο βασικός λόγος που λαμβάνει υπόψιν του ο πρωθυπουργός για το στήσιμο εθνικής κάλπης τον Μάϊο. Σε τρεις μήνες μπορεί να πάρει 25%, ενδεχομένως και περισσότερο.

Σε οκτώ μήνες κινδυνεύει το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ να κινηθεί χαμηλότερα από το 25% και τότε στις παρενέργειες και τις αναταράξεις της ήττας θα προστεθεί και η γκρίνια των "Μάηδων", στους οποίους, ειρήσθω εν παρόδω, περιλαμβάνονται και τα πλέον σημαντικά κυβερνητικά και κομματικά στελέχη. Με απλά λόγια το σχέδιο Τσίπρα, μπορεί να πει κάποιος, ότι είναι σχέδιο εξόδου από τη διακυβέρνηση με τους καλύτερους δυνατούς όρους για τον ίδιο και με το βλέμμα στο μέλλον και όχι εκλογικής επικράτησης του ΣΥΡΙΖΑ.

Ούτε παράλογο είναι ούτε παράδοξο και οπωσδήποτε το έχουν κάνει και άλλοι πριν από αυτόν. Από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, που απέδρασε στην Προεδρία της Δημοκρατίας όταν είδε ότι θα χάσει από τον Ανδρέα Παπανδρέου μέχρι τον Κώστα Σημίτη που για να μην χάσει από τον Κώστα Καραμανλή έδωσε το δαχτυλίδι στον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και τον νεότερο Καραμανλή, τον Κώστα, ο οποίος όταν είδε ότι η χώρα εκτροχιάζεται δημοσιονομικά και οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια στη χρεωκοπία τα παράτησε αφήνοντας να βγάλει το φίδι από την τρύπα ο Γιώργος Παπανδρέου.

Η διαφορά του Τσίπρα από αυτούς είναι ότι είναι μικρός σε ηλικία, στον ΣΥΡΙΖΑ δεν υπάρχει, προσώρας τουλάχιστον, κάποιος που να τον αμφισβητήσει και το κυριότερο μπορεί βασίμως να ελπίζει ότι μετά από τέσσερα χρόνια, ενδεχομένως και νωρίτερα, θα επιστρέψει στη διακυβέρνηση εάν ο ίδιος έχει καταφέρει να κυριαρχήσει στο χώρο του προοδευτικού Κέντρου και της Αριστεράς και ο Μητσοτάκης -με τα όσα ανοιχτά μέτωπα και προβλήματα στην οικονομία και το κράτος που θα κληρονομήσει- αποτύχει.

Σήμερα ελέγχει τις εξελίξεις, μετά από οκτώ μήνες δεν είναι σίγουρο, ειδικά εάν υποστεί, όπερ και το πιθανότερο, μεγάλη ήττα στις ευρωεκλογές και στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές.

Η ΝΔ, εάν ο χάρτης βαφτεί γαλάζιος, θα γίνει πιο επιθετική και το πιθανότερο είναι να καταχτήσει με άνεση την αυτοδυναμία αφού οι αμφιταλαντευόμενοι και αναποφάσιστοι ψηφοφόροι στις εθνικές εκλογές που θα ακολουθήσουν είναι λογικό να προτιμήσουν τον νικητή έναντι του ΣΥΡΙΖΑ.

Επίσης, το ΚΙΝΑΛ μπορεί να συνέλθει εάν πάει καλά, που δεν αποκλείεται, στις αυτοδιοικητικές και ευρωπαϊκές εκλογές. Στην περίπτωση αυτή ο δρόμος του Τσίπρα προς την Κεντροαριστερά θα γίνει δύσβατος. Και βέβαια τα προβλήματα στην οικονομία θα πολλαπλασιαστούν αφού κανείς δεν θα εμπιστεύεται μια κυβέρνηση που βρίσκεται σε αποδρομή.

Όλοι θα περιμένουν τον επόμενο. Και περιμένοντας τον επόμενο η διόγκωση των οικονομικών προβλημάτων θα πνίξει και τα κέρδη που έχουν υπάρξει τους τελευταίους μήνες, μετά την έξοδο από τα μνημόνια. Ο Τσίπρας θα μπορούσε να εξαντλήσει την τετραετία και να κάνει εθνικές εκλογές στις 29 Σεπτεμβρίου, όπως του εισηγούνται ορισμένοι και κατά βάθος θα ήθελε και ο ίδιος, εάν τον Μάϊο, στις ευρωπαϊκές και τις αυτοδιοικητικές εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ είχα καλά εκλογικά αποτελέσματα.

Κάτι τέτοιο όμως δεν φαίνεται. Ούτε από τις δημοσκοπήσεις ούτε από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Και ούτε περιλαμβάνεται στις εκτιμήσεις των σοβαρών πολιτικών αναλυτών και τα ριπόρτ των ισχυρών οικονομικών κέντρων και των ξένων πρεσβειών. Κατά συνέπεια ακόμη κι αν για τους επόμενους οκτώ μήνες παρουσιάσει το καλύτερο, με συγκεκριμένα μέτρα και μετρήσιμους στόχους, οικονομικό πρόγραμμα δεν πρόκειται να καταφέρει τίποτε εάν το εκλογικό αποτέλεσμα του Μαΐου είναι δυσμενές για τον ΣΥΡΙΖΑ και απογοητευτικό για τους οπαδούς του.

Στην περίπτωση αυτή οι ψηφοφόροι, θα κάνουν ότι κάνουν πάντα: θα πάρουν με χαρά ότι τους δοθεί αλλά θα μαυρίσουν την κυβέρνηση για όσα κακά θεωρούν ότι τους έκανε...

Φελνικος

"Τα φτιασ-ίδια και τα στασ-ίδια...."

tsipras mayro

Πες μου τι γίνανε τα Ονόματα, Τα πρόσωπά τους ξέφτισαν

μέσα στα χρόνια και τις λέξεις

Νίκος Φωτόπουλος, Δάνειος χρόνος

Αντιλαμβάνομαι τις κοινοβουλευτικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ και την ανάγκη ολοκλήρωσης της 4ετίας και του προγραμματισμού του.

Αντιλαμβάνομαι και την αλλαγή προσέγγισης των μεγάλων πολιτικών θεμάτων από μερικούς βουλευτές, με συνέπεια να μετακινούνται σε κόμματα τα οποία βρίσκονται εγγύτερα στις νεότερες [στερνές;] αναλύσεις τους.

Αντιλαμβάνομαι τον “επαγγελματισμό” ορισμένων εκπροσώπων του λαού [;],οι οποίοι θέλουν να εκλέγονται στο διηνεκές, μη-απασχολούμενοι ιδιαίτερα με το χρώμα της σημαίας.

Αυτό όμως που δεν αντιλαμβάνομαι είναι αφενός η κεκαλυμένη [;] κυνικότητα των κινήσεων και μετα-κινήσεων κι αφετέρου η επίκληση της συνείδησης, η οποία απ΄ότι φαίνεται είναι μονοσήμαντη και αφορά μόνο “τις πολιτικές ευκαιρίες του μέλλοντος” κι όχι τις ηθικές υπο-χρεώσεις του παρελθόντος.

Αυτή η νέα [;] πολιτική πρακτική των συνεχών μεταγραφών μεσοπρόθεσμα θα λειτουργήσει κατά της Αριστεράς, όχι τόσο διότι αλλοιώνει το πολιτικό προφίλ της και τη στοιχειώδη ιδεολογική της ενότητα, αλλά κυρίως διότι η περαιτέρω διεύρυνση της εννοίας της αναξιοπρέπειας και της αναξιοπιστίας από κάποιους θα οδηγήσει πολλούς ψηφοφόρους στα άκρα.

Η νέα Σοσιαλιστική Δημοκρατική Αριστερά που ευαγγελίζεται ένα μέρος του ΣΥΡΙΖΑ και προσδοκά ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού δεν θα φτιαχτεί ‘’με κομμάτια και θρύψαλα’’, αλλά με κανόνες πολιτικής ηθικής, δεοντολογίας, έντιμων συμφωνιών με άλλους χώρους και με καθαρούς στόχους.

ΥΓ.’’Ιδού

Ο άνθρωπος Προκρούστης

Ο ανίκητος κι αμετανόητος

που έθεσε τον εαυτό του ως πρότυπο

και γέρνει πάνω στην κλίνη

άβουλα σώματα

και σπάει και κόβει και ράβει και θερίζει

κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση’’ [Κ.Γ.Ταβουλτσίδης, Μικρά Διονύσια]

Γιάννης Πανούσης Τέως Αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών & Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Καθηγητής Εγκληματολογίας Παν/μιου Αθηνών

Η Ελλάδα μετά τις Πρέσπες

skopia greece flags

Παρά τις σκληρές αντιπαραθέσεις των κομμάτων και τον επώδυνο διχασμό της κοινωνίας, η συμφωνία των Πρεσπών υπερψηφίσθηκε από τη Βουλή των Ελλήνων. Η διεθνής κοινότητα χαιρέτησε την κίνηση της Αθήνας, όπως είχε κάνει και με τις αλλαγές της ονομασίας και του συντάγματος από την πλευρά των Σκοπίων.

Η σύγκρουση στο εσωτερικό υπήρξε μετωπική. Συχνά έφθασε σε ακρότητες. Τα συλλαλητήρια ήταν πολλά. Η συμμετοχή του κόσμου μεγάλη. Και, φυσικά, δεν ήταν όλοι ακροδεξιοί και φασίστες. Πατριώτες ήταν. Οπως και οι άλλοι που δεν πήγαν. Αυτοί που ζύγισαν τα δεδομένα μέσα από το δικό τους πρίσμα και αποφάσισαν να ταχθούν υπέρ της συμφωνίας. Δεν υπάρχουν προδότες και πατριώτες. Ολοι πατριώτες είναι.

Ήταν σωστή και χρήσιμη σε αυτή συγκυρία η δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, στο συμπόσιο του Economist, ότι δεν θα έλεγε ποτέ κάποιον προδότη επειδή στηρίζει τη συμφωνία, ούτε θα υποστήριζε τη βία που ασκήθηκε τις τελευταίες ημέρες.

Για τους λίγους από εμάς που ζήσαμε από την αρχή αυτό το δράμα - το δύσκολο περιβάλλον που είχε να αντιμετωπίσει ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης όταν προέκυψε το ζήτημα, και την αρχική διαμεσολάβηση του Σάιρους Βανς, μέχρι τις χαμένες ευκαιρίες που ακολούθησαν, και την τεράστια ζημιά όλων αυτών των ετών για τη χώρα - η συμφωνία των Πρεσπών αποτελεί έναν έντιμο συμβιβασμό. Περιλαμβάνει παραχωρήσεις. Μερικές επώδυνες. Αλλά έτσι συμβαίνει με κάθε δύσκολη συμφωνία που είναι απόρροια σκληρών διαπραγματεύσεων, οι οποίες στη συγκεκριμένη περίπτωση διήρκεσαν σχεδόν τρεις δεκαετίες.

Ειπώθηκαν πολλά στη μακρά συζήτηση που διεξήχθη στη Βουλή. Ακούσθηκαν και ακρότητες, και υπερβολές, και διαστρεβλώσεις. Ισως πιο ενδιαφέρουσα ήταν η αντιπαράθεση δυο πρώην υπουργών Εξωτερικών, του Νίκου Κοτζιά και της Ντόρας Μπακογιάννη. Παρά την προσωπική αντιπάθεια, η «κόντρα» ήταν κυρίως πολιτική. Με επιχειρήματα. Και στοιχεία. Ο καθένας έβγαλε τα συμπεράσματά του.

Ο γράφων είχε επισημάνει από την πρώτη στιγμή ότι σε ένα τόσο ευαίσθητο εθνικό ζήτημα θα έπρεπε να είχε υπάρξει συνεννόηση Τσίπρα - Μητσοτάκη στο παρασκήνιο. Ο πρωθυπουργός επέλεξε το κομματικό όφελος. Στη συνέχεια, ήταν ατόπημα η δημοσιοποίηση απόρρητων εγγράφων του υπουργείου Εξωτερικών. Αλλά αυτά ανήκουν πλέον στο παρελθόν.

Τώρα, η Ελλάδα καλείται να διαχειρισθεί την επόμενη μέρα. Και όταν λέμε Ελλάδα εννοούμε όλους. Σήμερα πρωθυπουργός είναι ο Αλέξης Τσίπρας, αύριο μπορεί να είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Δεν χωρούν πλέον λαϊκισμοί, ούτε από τη μία ούτε από την άλλη πλευρά. Γιατί υπήρξαν και από τους δυο.

Εθνικός στόχος πρέπει να είναι πλέον η καλύτερη δυνατή σχέση με τον βόρειο γείτονά μας. Μια σχέση που μπορεί να αποβεί χρήσιμη για τη χώρα μας. Να εμβαθύνουμε τη φιλία και να αυξήσουμε την εμπορική και οικονομική συνεργασία μας. Και φυσικά να εξαργυρώσουμε διπλωματικά το γεγονός ότι για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες είμαστε μέρος της λύσης και όχι του προβλήματος.

Αυτά στο πολιτικό και το διπλωματικό πεδίο. Υπάρχει, όμως, και η κοινωνία. Οι απλοί άνθρωποι που διχάστηκαν σε αδικαιολόγητο βαθμό. Ο άλλος εθνικός στόχος είναι να επουλωθούν οι εσωτερικές πληγές. Δεν θα είναι εύκολο. Θέλει χρόνο, αλλά δεν έχουμε ως κοινωνία την πολυτέλεια να μην αρχίσουμε άμεσα. Και σε αυτό έχουν υποχρέωση να συμβάλουν όλοι: οι πολιτικοί, οι άνθρωποι του πνεύματος, αλλά και, κυρίως, εμείς τα μέσα ενημέρωσης.

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΕΛΛΙΣ

Σόρος: Τα οφέλη Τσίπρα από Πρέσπες-Εκλογική νίκη ΝΔ με διαφορά έως 10 μονάδων

zaev soros davos

Εκθεση εκπόνησε το Ιδρυμα Open Society του Τζορτς Σόρος παραθέτοντας τα πλεoνεκτήματα της Συμφωνίας των Πρεσπών για τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνησή του, μεταξύ των οποίων και η πιθανή εξασφάλιση δημοσιονομικών «ανταλλαγμάτων» από τους διεθνείς εταίρους.

Ο διεθνής οργανισµός, που ιδρύθηκε και χρηµατοδοτείται από τον Αµερικανό µεγαλοεπενδυτή Τζορτζ Σόρος, έδωσε στη δηµοσιότητα µια αναλυτική µελέτη σχετικά µε το παρασκήνιο της Συµφωνίας των Πρεσπών και την επόµενη ηµέρα .

Με τίτλο «Βόρεια Μακεδονία: Τι έρχεται µετά;», η έκθεση δίνει τη δική της εκτίµηση για το πώς φτάσαµε στη Συµφωνία των Πρεσπών και ποιες εξελίξεις δροµολογεί αυτή.

Το πρώτο κεφάλαιο έχει τίτλο «Κατανοώντας την ελληνική αντίθεση στην προσέγγιση µε τη Βόρεια Μακεδονία», στο οποίο αναφέρεται ότι µετά το 1995 και την ενδιάµεση Συµφωνία το ζήτηµα στην Ελλάδα «κρύφτηκε κάτω από το χαλί» και -πέραν του Βουκουρεστίου το 2008- δεν συζητιόταν, ιδίως δε µετά το ξέσπασµα της κρίσης το 2010, όταν και τα θέµατα εξωτερικής πολιτικής ουσιαστικά εξαφανίστηκαν από την επικαιρότητα.

Το Open Society πάντως έχει ξεκάθαρη θέση υπέρ της Συµφωνίας των Πρεσπών, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι η λύση που θα ήθελαν πολλοί Ελληνες (να μην λέγοντας καθόλου «Μακεδόνες» οι κάτοικοι της γειτονικής χώρας, όπως σηµειώνει) δεν θα γινόταν ποτέ αποδεκτή από τις ελίτ και τον λαό της Βόρειας Μακεδονίας. Η έκθεση ασκεί κριτική στη ΝΔ για τη στάση της κατά της Συµφωνίας των Πρεσπών, ενώ επαινεί ονοµαστικά τον Γιάννη Μπουτάρη και τον Νίκο Μέρτζο για τη θέση που πήραν υπέρ αυτής.

«Είναι ξεκάθαρο από τις δηµοσκοπήσεις ότι η πλειοψηφία σε όλη τη χώρα είναι αντίθετη µε τον συµβιβασµό», παραδέχεται ο διεθνής οργανισµός, ενώ ενδιαφέρον έχει η επισήµανση που κάνει ότι «ο αρχικός κορµός του ΣΥΡΙΖΑ (αυτό που αποκαλείται ΣΥΡΙΖΑ του 3%) θα δεχόταν κάθε διευθέτηση της διένεξης».

«Τα οφέλη για ΣΥΡΙΖΑ και οι εκλογές»

Η έκθεση αναφέρεται στα οφέλη του ΣΥΡΙΖΑ και του Αλέξη Τσίπρα από την επικύρωση της συµφωνίας. Το πρώτο όφελος είναι ότι οι εταίροι της χώρας, όπως υπογραµµίζεται, θα βοηθήσουν ουσιαστικά την κυβέρνηση να χαλαρώσει ορισµένες από τις δηµοσιονοµικές δεσµεύσεις της. Το χαρακτηριστικό απόσπασµα έχει ως εξής:

«Ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε να τονώσει την εικόνα του ανάµεσα σε ξένους εταίρους κλειδιά, από τις ΗΠΑ και τη Γερµανία µέχρι την Ευρωπαϊκή Ενωση, κάτι που θα µπορούσε να αποδειχθεί επωφελές για να βελτιώσει το διεθνές πολιτικό κλίµα που περιβάλλει τις αποφάσεις σχετικά µε την οικονοµική ατζέντα».

Αναλύοντας το δεύτερο όφελος για τον ΣΥΡΙΖΑ, η έκθεση ουσιαστικά υποστηρίζει ότι ο κ. Τσίπρας την προώθησε στο πλαίσιο της πολιτικής και εκλογικής στρατηγικής του.«Το δεύτερο κέρδος για τον ΣΥΡΙΖΑ αφορά την εσωτερική πολιτική σκηνή. Αυτό έχει µακροχρόνια προοπτική και είναι συνδεδεµένο µε τον στόχο του ΣΥΡΙΖΑ να κυριαρχεί στην Κεντροαριστερά για πολλά χρόνια», σηµειώνει το Open Society Foundations.

«Η διευθέτηση της διένεξης για το όνοµα και άλλες κινήσεις, όπως η αναθεώρηση του Συντάγµατος, η επαναδιαπραγµάτευση των σχέσεων µεταξύ κράτους και Εκκλησίας, η έµφαση σε µια ατζέντα περισσότερο φιλελεύθερη πολιτικά και επικεντρωµένη στα δικαιώµατα, η ατζέντα κατά της διαφθοράς, η επίθεση στη Ν.∆. για τα δεξιά διαπιστευτήριά της, όλα αποτελούν κοµµάτι της ίδιας τακτικής: να αναδείξουν και να επισηµάνουν τη διάκριση µεταξύ των δεξιών και των αριστερών και προοδευτικών δυνάµεων όπου κυριαρχεί ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το ζήτηµα της ονοµασίας, παρά το γεγονός ότι αποτελεί συναισθηµατικό θέµα για τους περισσότερους Ελληνες, αποτελεί παράδειγµα της στρατηγικής αυτής». Επιχειρώντας µια εκτίµηση για την επίδραση της Συµφωνίας των Πρεσπών στο εκλογικό αποτέλεσµα, υποστηρίζει ότι «σε κάθε περίπτωση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα υποστεί απώλειες σε σχέση µε την επίδοσή του το 2015, αλλά κυρίως εξαιτίας άλλων λόγων και όχι εξαιτίας της Συµφωνίας των Πρεσπών».

Τοποθετεί τις εθνικές εκλογές «πριν ή παράλληλα µε τις ευρωεκλογές», εκτιµά ότι η Ν∆ θα κερδίσει την πρωτιά µε διαφορά από πέντε ως δέκα µονάδες και ότι στη Βουλή θα µπουν επίσης, πέραν του ΣΥΡΙΖΑ, το Κίνηµα Αλλαγής, η Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ, µε 6%-8% το καθένα.

Αφήνει ένα περιθώριο να µπει και ένα έκτο κόµµα στη Βουλή, είτε ένας συνασπισµός ακροδεξιών κοµµάτων είτε η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου, όπως σηµειώνει.

Σε σχέση µε τις εξελίξεις στην Ευρώπη, η έκθεση αναδεικνύει τον ρόλο της Γερµανία για να πείσει και την ΕΕ και το ΝΑΤΟ «να ξεµπλοκάρουν τη διαδικασία ευρωατλαντικής ενσωµάτωσης της Βόρειας Μακεδονίας» µετά τη Συµφωνία των Πρεσπών, κυρίως απέναντι στη σθεναρή αντίσταση που προέβαλλε ο Εµανουέλ Μακρόν για την έναρξη ενταξιακών διαπραγµατεύσεων των Βρυξελλών µε την ΠΓΔΜ.

 

"Αυτός είναι ο πραγματικός στόχος του Αλέξη Τσίπρα"

tsipr gennimat

Η Συμφωνία των Πρεσπών έχει δημιουργήσει την προσδοκία στον Αλέξη Τσίπρα ότι θα γίνει ο μεγάλος ηγέτης της Κεντροαριστεράς, αφού πρώτα καταφέρει να διαλύσει τρείς Κοινοβουλευτικές Ομάδες.

Μετά τη Συμφωνία - η οποία θα ψηφιστεί στη Βουλή- ο Αλέξης Τσίπρας θα βγει και στις αγορές με χαμηλό επιτόκιο ,ως αντίδωρο στο δώρο που τους έκανε, ενώ στην συνέχεια θα «πουσάρει» τα νομοσχέδια με τις 120 δόσεις, την αύξηση του κατώτατου μισθού, αλλά και τα αναδρομικά που βρίσκονται σε εξέλιξη των δημοσίων υπαλλήλων με 13ο και 14ο μισθό δώρα κλπ.

Με όλα αυτά ο κ. Τσίπρας προσδοκά η διαφορά με τη Ν.Δ να είναι διαχειρίσιμη ευελπιστώντας πως έτσι θα κερδίσει τον Κυριάκο Μητσοτάκη στο τέλος στις εκλογές και στην ουσία θα είναι μετά ο απόλυτος άρχων της κεντροαριστεράς. Μόνο που ο κ. Τσίπρας επενδύει σε κάτι που είναι ξένο και που το εκλογικό σώμα της κεντροαριστεράς αισθάνεται ξένο προς αυτόν. Καλώς ή κακώς μέχρι τώρα τα σκήπτρα της κεντροαριστεράς τα κρατούσε το ΠΑΣΟΚ με τους εκάστοτε ηγέτες του.

Αν και ο στόχος είναι να κλαπεί το σκήπτρο από τη Φώφη Γεννηματά, η προσπάθεια αυτή περνά μέσα από την εκλογική διαδικασία. Αυτό βοηθά και τους δύο. Και το ΠΑΣΟΚ, αν θέλει να συμπορευτεί πολιτικά με τον Αλέξη Τσίπρα χρειάζεται πρώτα τη διεξαγωγή εκλογών, έτσι ώστε να ηττηθεί πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ και ως δεύτερος και χωρίς ηγεμονισμό να μπορεί να μιλήσει για συμπόρευση και ενιαία κεντροαριστερά.

Αυτό αποτελεί τη χρυσή ευκαιρία για τον Αλέξη Τσίπρα που γνωρίζει πως έχει μέλλον με ένα μικρό χρονικό διάλλειμα, ωστόσο, στο μεσοδιάστημα να ανασυγκροτήσει το κόμμα του.

Δηλαδή, κανονικά ο κ. Τσίπρας θα πρέπει να παρακαλεί αυτή την ώρα να χάσει στις εκλογές έτσι ώστε μέσα από αυτές να ενδυναμώσει πολιτικά για τα επόμενα χρόνια. Όσο δηλαδή είναι στην αντιπολίτευση να φτιάξει το κόμμα του, να βγάλει τους σκληρούς του 3% εκτός όπως έκανε και στην πρώτη περίοδο, να γίνει αστός πολιτικός και έτσι μόνο να μπορέσει να εκφράσει την κεντροαριστερά.

Αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά στον ΣΥΡΙΖΑ οι σύντροφοι του κ. Τσίπρα που ιδεολογικά ανήκουν στο 3% του κόμματος. Το γνωρίζουν και για αυτό ζορίζονται από τώρα σαν να ξέρουν ότι ο τελικός στόχος του είναι αυτός. Να μεταλλάξει το κόμμα του μετατοπίζοντας προς το κέντρο και την κεντροαριστερά με ότι αυτό συνεπάγεται για το δικό τους πολιτικό μέλλον.

Έτσι στο τέλος της ημέρας, ο κ. Τσίπρας θέλει να είναι αυτός ο πρωταγωνιστής που θα αντιπαρατεθεί στην κεντροδεξιά του Κυριάκου Μητσοτάκη. Με άλλα λόγια στηρίζει την επαναφορά του δικομματισμού όπως τα χρόνια ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ προφανώς για ίδιον όφελος.

Ευάγγελος Γιακουμής