Κυρ12092018

Τελευταία ΕνημέρωσηΚυρ, 09 Δεκ 2018 6pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΒΓΑΖΕΙ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ, ΠΡΟΕΔΡΟ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ

dimoskopisi ravdoi ble

Aνεξαρτήτως του τι λέγεται ένθεν κακείθεν, η έκβαση της μάχης θα παιχτεί στο χώρο του Κέντρου. Από το Κέντρο, και το χώρο του πρώην ΠΑΣΟΚ, προέρχεται η πλειοψηφία των αναποφασίστων ακόμη και αυτών του ΣΥΡΙΖΑ. Στο Κέντρο θα παιχτούν οι διαφορές, η αυτοδυναμία, η διακυβέρνηση, το Σύνταγμα, η απλή αναλογική. Τα πάντα όλα, που θα έλεγε και ο Αλέφαντος. Γι' αυτό και η σύγκρουση ΣΥΡΙΖΑ - ΚΙΝΑΛ είναι τόσον έντονη και θορυβώδης.

Στη διαμάχη για τον έλεγχο του Κέντρου αποδίδουν στελέχη της Χαριλάου Τρικούπη το πρόβλημα που προέκυψε αίφνης με τον Κώστα Σημίτη, το άνοιγμα των λογαριασμών του και την εκ νέου έρευνα για το σκάνδαλο με το C4I από την εποχή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004. Όποιος κυριαρχήσει στο Κέντρο θα βρεθεί σε πλεονεκτική θέση όταν προκηρυχθούν και επισήμως οι εθνικές εκλογές. Και είναι μια μάχη που δεν αφορά μόνον τον ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΙΝΑΛ, αλλά και τη ΝΔ.

Η έστω μικρή δημοσκοπική ανάκαμψη που δείχνει στις τελευταίες έρευνες το ΚΙΝΑΛ οπωσδήποτε, λένε οι δημοσκόποι, συνδέεται με το ανέβασμα των τόνων ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τη Φώφη Γεννηματά στη Βουλή και στην αντίδραση που υπήρξε από παραδοσιακό κόσμο του ΠΑΣΟΚ για τη στοχοποίηση του Κώστα Σημίτη. Κάτι που παραδέχονται και αρκετοί στον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ δεν είναι τυχαίο ότι μετά το "θέμα Σημίτη" πάγωσε και η υποστηρικτική στον ΣΥΡΙΖΑ Κίνηση που ετοίμαζαν στο παρασκήνιο στελέχη προερχόμενα από το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜΑΡ (Μουζέλης, Λιάκος, Μπίστης, Χλωμούδης, Παναγιώτου κ.α.) και τα οποία έχουν αναφορά στον λεγόμενο σημιτικό εκσυγχρονισμό.

Τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που παραδέχονται ότι υπήρξε λάθος πολιτικός χειρισμός στο θέμα Σημίτη προσθέτουν ότι λάθη χειρισμών έγιναν και στο θέμα της μισθοδοσίας των κληρικών και ιδιαίτερα η βιασύνη που επεδείχθη από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Δημήτρη Τζανακόπουλο να συνδέσει το θέμα των παπάδων με την πρόσληψη 10.000 νέων υπαλλήλων στο δημόσιο.

Επίσης, κάποιοι βουλευτές, ιδιαίτερα οι πασοκογενείς, θεωρούν λάθος και το γεγονός ότι εμφανίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ να προφυλάσσει τον Κώστα Καραμανλή και τους καραμανλικούς βουλευτές στο θέμα του C4I. "Δεν μπορεί", λένε, "να εμφανιζόμαστε ότι αγνοούμε το πόρισμα και την ίδια στιγμή οι βουλευτές του ΚΙΝΑΛ να υποβάλλουν, με βάση αυτό, διάβημα στη δικαιοσύνη και η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ξένη Δημητρίου να παραδέχεται την ύπαρξη του πορίσματος και να διατάσσει έρευνα. Δίνουμε την εντύπωση ότι θέλουμε να προστατέψουμε τους καραμανλικούς που κατηγορούνται για ζημία του δημοσίου τη στιγμή που άλλους, όπως τον Σημίτη, τον Χρυσοχοϊδη και τον Μαλέσιο, τους έχουμε βάλει στη σέντρα για το ίδιο σκάνδαλο".

Αυτά τα λάθη χειρισμών φαίνεται πως ανέκοψαν τη δυναμική που θα μπορούσε να αναπτύξει ο ΣΥΡΙΖΑ με την αδιαμφισβήτητη επιτυχία να μην περικοπούν οι συντάξεις και να εγκριθεί από τους δανειστές το σύνολο των θετικών μέτρων που είχε εξαγγείλει ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ.

Πάντως η πρωτοφανής στήριξη που απολαμβάνει η κυβέρνηση από τους Ευρωπαίους εταίρους και τις ΗΠΑ εκ των πραγμάτων τη διευκολύνουν στην προσπάθεια να αναστρέψει το εις βάρος της δυσμενές δημοσκοπικό κλίμα. Βεβαίως, υπό την προϋπόθεση ότι πριν τις εκλογές του Μαΐου δεν θα τις τραβήξουν, γρήγορα και βίαια, το χαλί στο θέμα ειδικά των τραπεζών, οι οποίες, εξαιτίας και των υπέρογκων κόκκινων δανείων, αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα λειτουργίας ακόμη και ύπαρξης εάν δεν αναληφθούν σύντομα γενναίες και δομικού τύπου πρωτοβουλίες για το μέλλον τους.

Εκτός όμως από τους ξένους ο ΣΥΡΙΖΑ ελπίζει να ανακάμψει εκλογικά επειδή εμφανίζεται να απευθύνεται σε μεγαλύτερο ακροατήριο από τη ΝΔ. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης έχει εκτός των ραντάρ της πολιτικής της την λεγόμενη αντιπαραγωγική και κρατικοδίαιτη Ελλάδα καθώς και τα φτωχοποιημένα στρώματα του πληθυσμού.

Το βάρος η ΝΔ το ρίχνει στη μεσαία και ανώτερη τάξη, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ στη μεσοκατώτερη, τους δημοσίους υπαλλήλους και τα προλεταριοποιημένα στρώματα του πληθυσμού που εξαρτώνται άμεσα από τις επιδοματικές πολιτικές του κράτους.

Τα 2.500.000 των συνταξιούχων, οι 700.000 δημόσιοι υπάλληλοι, οι πλέον των 2.000.000 αναξιοπαθούντες συνάνθρωποί μας που απολαμβάνουν δωρεάν ιατρονοσηλευτική φροντίδα, τα 300.000 νοικοκυριά που λαμβάνουν δωρεάν ρεύμα, οι εκατοντάδες χιλιάδες των αγροτών, οι άνω των 80.000 συμβασιούχοι, οι κοινωνικές μειονότητες, όλοι αυτοί συγκροτούν ένα πολυπληθές ακροατήριο και δυνάμει ψηφοφόρο του ΣΥΡΙΖΑ.

Όχι οι μισοί, αλλά το 1/3 εξ αυτών εάν στις κάλπες εκφράσουν την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα τότε ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ελπίδες να αυξήσει σημαντικά το ποσοστό του.

Επίλεκτο κοινοβουλευτικό στέλεχος της ΝΔ θεωρεί πως η προσπάθεια του Τσίπρα και των συνεργατών του θυμίζει τους "συφοριασμένους Τρώες" του Καβάφη, των οποίων "η πτώσις είναι βεβαία" και φέρνει ως παράδειγμα την υποχώρηση της δημοφιλίας του Τσίπρα στην έκτη θέση.

Ο αντίλογος από συνεργάτη του πρωθυπουργού είναι ότι "δεν η πρώτη φορά που η Public Issue φέρνει τον Τσίπρα να προηγείται σε δημοτικότητα μόνον του Καμμένου και του Μιχαλολιάκου. Το κάνει εδώ και καιρό. Τον Ιούλιο 2017 ο Μητσοτάκης είχε 42% καταλληλότητα για την πρωθυπουργία και ο Τσίπρας 20%. Οι δε δημοτικότητες των πολιτικών αρχηγών τον Οκτώβριο του 2017 ήταν παραπλήσιες με τις σημερινές. Μητσοτάκης 42%, Γεννηματά 35%, Κουτσούμπας 32%, Θεοδωράκης 32%, Λεβέντης 28%, Τσίπρας 23% Καμμένος 18%, Μιχαλολιάκος 7%".

Η αλήθεια πάντως είναι, κάτι που παραδέχονται και οι αντίπαλοι του πρωθυπουργού, ότι αν δεν ήταν ο Τσίπρας ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε βυθιστεί και δημοσκοπικά και πολιτικά στα Τάρταρα...

Φελνεκος, Matrix24

Η Ελλάδα, η Πολωνία και η από κοινού δράση για τις γερμανικές επανορθώσεις

1940 strat tzip

Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη της καγκελαρίου Μέρκελ στην Βαρσοβία, την ώρα που η κυβέρνηση της χώρας έχει επαναφέρει ξανά στην πρώτη γραμμή των διμερών θεμάτων το θέμα των πολεμικών αποζημιώσεων για τα ναζιστικά εγκλήματα πολέμου που τελέστηκαν στην Πολωνία, παραχώρησε συνέντευξη στο πολωνικό πρόγραμμα της DW o Kαρλ Χάιντς Ροτ.

Πρόκειται για έναν από τους Γερμανούς ειδικούς που, εδώ και χρόνια, ασχολούνται ενδελεχώς με το μεγάλο κεφάλαιο των γερμανικών πολεμικών επανορθώσεων, ειδικότερα δε με τις περιπτώσεις της Ελλάδας και της Πολωνίας.

Ο Καρλ Χάιντς Ροτ είναι γιατρός και ιστορικός. Ήδη από νεαρή ηλικία, ως φοιτητής ιατρικής, είχε ασχοληθεί με τα ιατρικά πειράματα των ναζί, ενώ όπως λέει ο ίδιος, πολλοί καθηγητές Ιατρικής στη μεταπολεμική Γερμανία συμμετείχαν και οι ίδιοι σε αντίστοιχα πειράματα. Από νωρίς άρχισε να εστιάζει ο ίδιος στα ναζιστικά εγκλήματα που τελέστηκαν ανά την Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Στις έρευνές του έχει ασχοληθεί σε βάθος και με την περίπτωση της Ελλάδας, όπως και της Πολωνίας, δύο χώρες που για τον ίδιο αποτελούν «παραδείγματα αναφοράς» για τη διεκδίκηση πολεμικών επανορθώσεων από τη σημερινή Ομοσπονδιακή Γερμανία.

Ειδικά για την Ελλάδα, όπως ανέφερε στη DW, η ενασχόληση με τις αξιώσεις της έναντι της Γερμανίας «ήρθε από σύμπτωση», όπως λέει, με αφορμή φιλικές συζητήσεις στην καυτή φάση της ελληνικής κρίσης κατά την περίοδο 2010-2011. «Αν και ασχολήθηκα έντονα με την περίπτωση της Ελλάδας και έγραψα ειδικά για αυτήν, πολύ νωρίς κατάλαβα ότι επρόκειτο για ένα γενικότερο πρόβλημα», σημειώνει ο ίδιος, προσθέτοντας ότι πρόκειται για ένα θέμα που συναντά κανείς το ίδιο, αν όχι περισσότερο έντονα, και στην Πολωνία και το οποίο αφορά εν τέλει όλη την Ευρώπη.

Ο εκγερμανισμός της Πολωνίας και η απρόσμενη αντίσταση της Ελλάδας

Είναι όμως η περίπτωση της Ελλάδας και της Πολωνίας όμοιες; Επρόκειτο για διαφορετικές περιπτώσεις εξαρχής, απαντά ο Καρλ Χάιντς Ροτ εξηγώντας: «Πρέπει να πούμε ότι οι καταστροφές στην Πολωνία σε ό,τι αφορά τις απώλειες στον πληθυσμό σε σχέση με τα δημογραφικά και οικονομικά μεγέθη ήταν γενικά μεγαλύτερες. Η καταστροφή στην Πολωνία διαφέρει από την Ελλάδα κυρίως επειδή οι Γερμανοί στην Πολωνία ενήργησαν βάση ενός συστηματικού σχεδιασμού στο πλαίσιο του Γενικού Σχεδίου Ανατολής.

Ήθελαν να εκγερμανίσουν την Πολωνία με αναγκαστικές εκτοπίσεις πληθυσμών από τις περιοχές που προσαρτούσαν και εκγερμανίζοντας τη διοίκηση της χώρας. Eπρόκειτο για ένα συστηματικό σχέδιο εξόντωσης, που οδήγησε στη ριζοσπαστικοποίηση της πολιτικής τρόμου και το οποίο μπορεί να συγκριθεί εν μέρει, μόνο ως προς την κλίμακά του, με την κατοχή σοβιετικών εδαφών και ως έναν βαθμό της Γιουγκοσλαβίας.

Την Ελλάδα η Γερμανία δεν ήθελε να την εκγερμανίσει. Ήθελαν μόνο να δημιουργήσουν ναυτικές και αεροπορικές βάσεις στη Θεσσαλονίκη και την Κρήτη. Αναζητούσαν λοιπόν ένα είδος συνεργασίας με την Ελλάδα. Ήρθαν όμως αντιμέτωποι εκεί με μια δυνατή αντίσταση που δεν την περίμεναν. Το κεφάλαιο της αντίστασης είναι ένα κοινό στοιχείο μεταξύ Ελλάδας και Πολωνίας». Eπίσης ένα ακόμη κοινό σημείο που επισημαίνει ο Καρλ Χάιντς Ροτ μεταξύ των δύο χωρών είναι ότι μεταπολεμικά αμφότερες «είχαν την τύχη των λεγόμενων μικρών συμμάχων. Με άλλα λόγια, είχαν τεθεί στο περιθώριο (σσ: από τις μεγάλες δυνάμεις) στην πολιτική περί αποζημιώσεων και αυτό διήρκεσε μέχρι σήμερα.»

Οι ελληνικές κατοχικές αξιώσεις έναντι της Γερμανίας και η κρίση του 2010

Πολλοί οικονομολόγοι τα χρόνια της κρίσης ανά την Ευρώπη υποστήριξαν την άποψη ότι ειδικότερα το ελληνικό χρέος θα έπρεπε να συμψηφιστεί με γερμανικές οφειλές για τα ναζιστικά εγκλήματα στην Ελλάδα την περίοδο της κατοχής. Ο Καρλ Χάιντς Ροτ ενώ, όπως λέει, στην αρχή συμμεριζόταν αυτή την άποψη, πλέον βλέπει το ερώτημα αυτό διαφορετικά. «Πράγματι κι εγώ το πίστευα αυτό, μέχρι να γράψω το τελευταίο βιβλίο μου.

Πλέον εκτιμώ ότι πρόκειται για δύο διαφορετικά ζητήματα. Η πολεμική αποζημίωση είναι εν τέλει ηθικό ζήτημα. Φυσικά και είναι οικονομικά τεκμηριωμένη και υπολογίζεται βάσει του διεθνούς δικαίου. Υπάρχει μια διεθνώς αναγνωρισμένη αξίωση για καταβολή πολεμικών επανορθώσεων, καθώς και ατομικές αξιώσεις για αποζημιώσεις. Αλλά αυτό είναι ένα θέμα που δεν θα πρέπει να συνδέεται με τα σημερινά οικονομικά προβλήματα» εκτιμά ο Γερμανός ειδικός, υπογραμμίζοντας ότι το θέμα της διεκδίκησης πολεμικών επανορθώσεων δεν θα πρέπει να γίνει αντικείμενο «εμπορευματοποίησης».

Αντίθετα, όπως εκτιμά, θα πρέπει όλες οι πλευρές να μπουν σε έναν διάλογο με ανοιχτά χαρτιά, ειλικρίνεια και χωρίς τακτικισμούς. «Διότι είναι η τελευταία ευκαιρία για να λυθεί το πρόβλημα. Και για τον λόγο αυτό αυτό θα πρέπει να αντιμετωπιστεί ανοιχτά από όλες τις πλευρές» σημειώνει.

Αλλά σε τι ύψος ανέρχονται οι ελληνικές και πολωνικές αξιώσεις σύμφωνα με τους υπολογισμούς που έχει κάνει στην έρευνά του ο Καρλ Χάιντς Ροτ; «Τα νούμερα είναι πολύ υψηλά. Εξάπτουν τη φαντασία κι έτσι δημιουργούν αμυντικά αντανακλαστικά σε πολλούς. (...)

Σύμφωνα με την επιτροπή του ελληνικού κοινοβουλίου οι ελληνικές διεκδικήσεις ανέρχονται στα 380 δις ευρώ (...). Oι Πολωνοί ζητούν περίπου τα διπλάσια. Κατά περιόδους η Πολωνία κάνει λόγο για ένα τρισεκατομμύριο», αναφέρει ο ίδιος.

Επισημαίνει πάντως ότι, ενώ οι δικοί του υπολογισμοί στην περίπτωση της Πολωνίας συγκλίνουν με τις επίσημες διεκδικήσεις, στην περίπτωση της Ελλάδας το επίδικο ποσό υπολογίζεται χαμηλότερο (γύρω στις 280.000).

Πόσο ρεαλιστική είναι η διεκδίκηση των επανορθώσεων;

Tι θα γίνει όμως εάν η Ελλάδα ή η Πολωνία μπουν σήμερα σε μια ευθεία διαμάχη με τη Γερμανία αξιώνοντας την καταβολή των πολεμικών επανορθώσεων; Και φοβάται η Γερμανία τη δημιουργία «προηγούμενου» που θα οδηγήσει και άλλες χώρες σε αντίστοιχες διεκδικήσεις, αν και ισχύει η Συνθήκη «2 συν 4» του 1990 μεταξύ της Ομοσπονδιακής Γερμανίας και των συμμαχικών δυνάμεων που κατέλαβαν τη Γερμανία μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο, με την οποία οι σύμμαχοι παραιτήθηκαν από όλα τα δικαιώματα που διατηρούσαν στη Γερμανία -άρα και από την απαίτηση πολεμικών αποζημιώσεων.

Σύμφωνα με τον Καρλ Χάιντς Ροτ η Συνθήκη 2 συν λειτούργησε «εις βάρος των κρατών που δεν την είχαν συνυπογράψει. Αλλά σε αυτή την περίπτωση η συνθήκη δεν δεσμεύει τις χώρες που δεν ήταν συμβαλλόμενα μέρη. Αυτό είναι απολύτως σαφές από την άποψη του διεθνούς δικαίου. Το γνωρίζει και η γερμανική κυβέρνηση», αναφέρει ο ίδιος.

Για να υπενθυμίσει ότι ούτε η Ελλάδα, ούτε η Πολωνία ή άλλες χώρες που ανήκαν στους «μικρούς συμμάχους» δεν είχαν λόγο στη συγκεκριμένη Συνθήκη. «Η γερμανική κυβέρνηση δεν φοβάται τίποτα περισσότερο από μια κοινή προσέγγιση των λεγόμενων μικρών συμμάχων, δηλαδή τις χώρες που είχαν υποστεί δεινά κάτω από τη γερμανική κατοχή στην Ανατολική, Κεντρική και Νοτιοανατολική Ευρώπη», σημειώνει ο Κ. Χ. Ροτ.

Ο ίδιος μάλιστα προτείνει αυτές οι χώρες να προσφύγουν στην Επιτροπή Διαιτησίας του ΟΑΣΕ, στον οποίο συμμετέχουν και χώρες που δεν είναι μέλη της ΕΕ,προκειμένου να θέσουν το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων προς διαπραγμάτευση «ως προσθήκη στη Συνθήκη 2 συν 4».

Σε κάθε περίπτωση πάντως ο Καρλ Χάιντς Ροτ θεωρεί την Ελλάδα και την Πολωνία «πρωτοπόρους» στο ζήτημα αυτό, ενώ πιστεύει ότι η συνεργασία των αρμόδιων κοινοβουλευτικών επιτροπών στις δύο χώρες θα μπορούσε να συμβάλει θετικά σε μια κοινή διεκδίκηση.

«Η Ελλάδα και η Πολωνία είναι πρωταγωνιστές αυτής της διαδικασίας. Άλλες χώρες παραιτήθηκαν. Η Τσεχία για παράδειγμα δήλωσε ότι δεν θα υποστηρίξει την Πολωνία- παρεμπιπτόντως κατά την επίσκεψη κορυφαίου Γερμανού αξιωματούχου στην χώρα» αναφέρει ο ίδιος, σημειώνοντας ότι, παρά τις διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις των δύο κυβερνήσεων, στο θέμα της διεκδίκησης πολεμικών επανορθώσεων θα μπορούσαν να έρθουν σε επικοινωνία έστω και ατύπως.

«Πιστεύω ότι καμία χώρα μόνη της, ούτε η Ελλάδα, ούτε η Πολωνία,μπορεί να θέσει υπό πίεση την ηγεμονική δύναμη της Γερμανίας -γιατί η Γερμανία είναι η ηγεμονική δύναμη της Ευρώπης- ώστε να έρθει σε συμφωνία για τέτοιου είδους διαφορές. Έτσι, κατά κάποιον τρόπο πρέπει να υπάρξει μια συντονισμένη προσπάθεια.Μόνο τότε μπορεί να υπάρξει μια ευκαιρία», αναφέρει ο Καρλ Χάιντς Ροτ.

DW

Η τουρκαλβανική πολιτική του Ράμα και οι εκπλήξεις του Κοτζιά

kotzias Rama

Μπορεί για τους αμύητους η συμπεριφορά του Αλβανού «σοσιαλιστή» πρωθυπουργού να αποτέλεσε δυσάρεστη έκπληξη, αλλά για όσους παρακολουθούν τις ελληνοαλβανικές σχέσεις ήταν αναμενόμενη. Αν και από καταγωγή ο Ράμα δεν έχει τουρκαλβανική παράδοση, ο καιροσκοπισμός του τον ώθησε από νωρίς να παίξει το τουρκικό χαρτί. Δεν είναι μόνο ότι θαυμάζει ειλικρινώς τον Ερντογάν και όπου μπορεί μιμείται τις αυταρχικές μεθόδους του. Θεωρεί ότι η γονατισμένη λόγω της κρίσης Ελλάδα όχι μόνο δεν μπορεί να του προσφέρει, όπως παλαιότερα, αλλά είναι και εύκολος στόχος.

Η πείρα έχει πείσει τον Ράμα ότι χωρίς κόστος μπορεί στο εσωτερικό της Αλβανίας να πουλάει ανθελληνισμό για να αντλεί εκλογικά οφέλη από το διάχυτο κλίμα εθνικισμού. Στο πλαίσιο αυτό καλλιεργεί μία μόνιμη ελεγχόμενη ένταση με την Αθήνα. Είναι ενδεικτικό ότι υπερηφανεύεται πως είναι ο μόνος Αλβανός πρωθυπουργός που σήκωσε κεφάλι στην Ελλάδα και έθεσε τις διμερείς σχέσεις σε βάση αμοιβαιότητας και ισοτιμίας.

Υπενθυμίζουμε ότι ήταν ο Ράμα, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που είχε προκαλέσει πολιτικό θόρυβο και είχε προσφύγει στο αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο με σκοπό να ακυρωθεί η υπογεγραμμένη συμφωνία των κυβερνήσεων Καραμανλή και Μπερίσα για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών (2009). Έτσι και έγινε. Ο ίδιος ο Μπερίσα είχε εμμέσως πλην σαφώς πει στη Βουλή ότι ο τορπιλισμός εκείνης της συμφωνίας έγινε με παρέμβαση και για λογαριασμό της Άγκυρας.

Είναι αξιοσημείωτο ότι η Αθήνα δεν είχε τότε προχωρήσει σε αντίμετρα. Όχι μόνο δεν είχε θέσει όρους, αλλά και είχε διευκολύνει την αναγόρευση της Αλβανίας σε υποψήφια προς ένταξη στην ΕΕ χώρα. Όπως, όμως, έχει αποδειχθεί από τα γεγονότα, τη μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν και σέβονται τα Τίρανα είναι τη γλώσσα της ισχύος και του δούναι και λαβείν.

Το επαναλαμβανόμενο λάθος της Αθήνας

Όταν η Ελλάδα τους προσφέρει δωρεάν, όπως κατά κανόνα συμβαίνει από το 1990, εκλαμβάνουν τη στάση της σαν ένδειξη αδυναμίας. Γι’ αυτό και δεν διστάζουν να κλιμακώνουν τις προκλήσεις τους. Ας σημειωθεί ότι παρά την κρίση η Ελλάδα παραμένει –σύμφωνα με την κεντρική τράπεζα της Αλβανίας– η χώρα που με τα εμβάσματα των Αλβανών μεταναστών συμβάλει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη στην αλβανική οικονομία.

Η ελληνική διπλωματία έχει την τάση να διαβάζει την αλβανική πολιτική με ευρωπαϊκούς όρους, γεγονός που την οδηγεί σε λάθος κινήσεις. Με κλασική ανατολίτικη νοοτροπία, στις κατ’ ιδίαν συναντήσεις, οι Αλβανοί αξιωματούχοι “γλείφουν” τους Έλληνες συνομιλητές τους, δημιουργώντας τους τη λάθος εντύπωση ότι είναι μετριοπαθείς και διατεθειμένοι να λύσουν προβλήματα. Στην παγίδα έχουν πέσει όλοι σχεδόν οι Έλληνες υπουργοί Εξωτερικών, με κορυφαίο παράδειγμα τον Κοτζιά.

Ο Κοτζιάς έθεσε από νωρίς ως στόχο του να κλείσει το ελληνοαλβανικό μέτωπο. Ως στόχος είναι σωστός, αλλά για να επιτευχθεί πρέπει να ξέρεις ποιον έχεις απέναντί σου. Και βεβαίως δεν πρέπει να γίνουν εθνικές εκπτώσεις. Ξεκίνησε, λοιπόν, με τον Αλβανό ομόλογό του και συμφώνησαν να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός με σκοπό μία συνολική διευθέτηση των διμερών προβλημάτων. Τη διαδικασία αυτή ήθελε και η Κομισιόν για να προωθηθεί η αλβανική ενταξιακή διαδικασία.

Οι δυσάρεστες εκπλήξεις

Τον Σεπτέμβριο του 2016, ο Κοτζιάς βίωσε μία δυσάρεστη έκπληξη. Είχε κυκλοφορήσει non paper, με το οποίο υποτίθεται ότι ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών αποδεχόταν να εγγραφεί στην ατζέντα των συνομιλιών το Αλβανοτσάμικο. Υπενθυμίζουμε πως τα Τίρανα είχαν εκμεταλλευθεί την ευκαιρία για να προσπαθήσουν να εντάξουν το Αλβανοτσάμικο στη διμερή ατζέντα. Ο Κοτζιάς είχε τότε ξεκαθαρίσει ότι η θέση της Αθήνας ήταν και παραμένει πως δεν υφίσταται τέτοιο θέμα. Όποιος θεωρεί ότι έχει αδικηθεί από την ελληνική Πολιτεία μπορεί να καταφύγει στα ελληνικά και στη συνέχεια στα ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Κατά τη διάρκεια παλαιότερης επίσκεψής του στα Τίρανα ο Κοτζιάς είχε βιώσει και μία άλλη δυσάρεστη έκπληξη. Έξω από τον χώρο των συνομιλιών είχαν συγκεντρωθεί 200-300 Αλβανοτσάμηδες και τον είχαν αποδοκιμάσει και αποκλείσει. Είχε τότε θεατρικά παρέμβει ο Αλβανός ομόλογός του Μπουσάτι (έχει περάσει και από το Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας)για να απελευθερωθεί η είσοδος!

Ο Μπουσάτι, όπως όλοι οι υπουργοί, είναι ημιμαθή εκτελεστικά όργανα του Ράμα, χωρίς δικό τους πολιτικό εκτόπισμα. Ο πρώην υπουργός στην κυβέρνηση Νάνο, πρώην πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του Σοσιαλιστικού Κόμματος και γνωστός συγγραφέας Μπλούσι έχει πει δημοσίως γι’ αυτούς ότι δεν κάνουν όχι για υπουργοί, αλλά ούτε για γραμματείς!

Ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών είχε εξαρχής αυταπάτες για τη δυνατότητά του να οικοδομήσει μία παραγωγική γειτονική σχέση με την Αλβανία. Ούτε η υπόθεση με το non paper, ούτε η δυσάρεστη επίσκεψή του στα Τίρανα στάθηκαν ικανές να τις διαλύσουν. Παρά τις κραυγαλέες ενδείξεις, λοιπόν, ο Κοτζιάς επέμεινε. Ο Αλβανός ομόλογός του Μπουσάτι εμφανιζόταν μετριοπαθής, αλλά τη γραμμή την αποφάσιζε ο Ράμα.

Αποκαλυπτικές ομολογίες

Στο πλαίσιο της πολιτικής του για πυροδότηση ακραίου εθνικισμού, ο Ράμα έχει κλιμακώσει την προσπάθεια αφελληνισμού της Χιμάρας. Καμπή σ’ αυτή την προσπάθεια ήταν η νέα διοικητική διαίρεση της Αλβανίας, μέσω της οποίας η Χιμάρα και άλλες μειονοτικές περιοχές τεμαχίστηκαν και προσκολλήθηκαν σε περιοχές με αλβανικό πληθυσμό, ώστε να υπονομευθεί η δυνατότητα της μειονότητας να εκπροσωπείται στο αλβανικό Κοινοβούλιο, αλλά ακόμα και στο επίπεδο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Δεν περιορίσθηκε, όμως, σ’ αυτή την κίνηση. Όπως είναι γνωστό, με πρόσχημα την ανάπλαση της παραθαλάσσιας αυτής περιοχής έχει αρπάξει ελληνικές περιουσίες. Με συνοπτικές διαδικασίες κατεδάφισε σπίτια και καταστήματα Ελλήνων μειονοτικών. Είχε προηγηθεί κατεδάφιση ακόμα και ναού στις Δρυμάδες. Όργανο της ανθελληνικής αυτής επιχείρησης είναι ο κατά το ήμισυ ελληνικής καταγωγής δήμαρχος της περιοχής Γκόρος, πρώην στρατιωτικός επί καθεστώτος Χότζα, συνδεδεμένος με τις αλβανικές μυστικές υπηρεσίες και κάτοχος ελληνικού διαβατηρίου!

Αναφορικά με την επιχείρηση αφελληνισμού της Χιμάρας, είναι αξιοσημείωτο ότι οι πολιτικοί αντίπαλοι Ράμα και Μπερίσα είχαν ανταλλάξει το 2016 δημόσιες αλληλοκατηγορίες, οι οποίες αποδεικνύουν τις μεθοδεύσεις του αλβανικού κράτους σε βάρος της ελληνικής μειονότητας. Έχει σημασία είναι ότι επιβεβαιώθηκε στο ανώτατο επίπεδο και επισήμως η επιχείρηση αλλοίωσης του πληθυσμού της Χιμάρας.

Η επιχείρηση στηρίζεται στην αρπαγή των περιουσιών που υποχρεώνει τους Έλληνες μειονοτικούς να αποκόπτονται από τις πατρογονικές εστίες τους. Για να μπορεί αυτό να συμβεί το αλβανικό κράτος δεν δίνει τίτλους ιδιοκτησίας στους Έλληνες, αλλά διευκολύνει την πώληση των ελληνικών περιουσιών σε Αλβανούς.

Σταύρος Λυγερός

Τι συμβαίνει μεταξύ της Αμερικής και της Τουρκίας; Τούτη η σχέση είναι ερμαφρόδιτη...

tourkia deilino

Συμβαίνουν πολύ περίεργα πράγματα στις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών και της Τουρκίας, που απογοητεύουν αρκετούς Έλληνες και Ελληνοκύπριους. Και δικαιολογημένα θα έλεγα τους θυμώνουν, διότι οι Αμερικανοί είναι ανεπίδεκτοι μαθήσεως, θα έλεγα και μαζοχιστές...

Διότι δεν γίνεται από τη μια ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν να καθυβρίζει τις Ηνωμένες Πολιτείες και τον Πρόεδρο τους, και από την άλλη να του επιτρέπουν να συνεχίσει να αγοράζει φυσικό αέριο από το Ιράν, έστω και αν αυτό θα συμβεί μόνο για περίοδο έξι μηνών, έστω και αν η Άγκυρα είναι υποχρεωμένη να μην πληρώνει την Τεχεράνη. Και δεν γίνεται να τρέχουν πίσω από τον Ερντογάν, διότι στέλνουν λάθος μήνυμα στους υπολοίπους συμμάχους τους.

Και ειλικρινά το γράφω: πως δικαιολογείται, το προηγούμενο βράδυ αυτής της απόφασης, ο υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής, να καλεί τον πρόεδρο της Τουρκίας με ιδιαίτερα αυστηρό τόνο, να επιλέξει μεταξύ της καλής Ουάσιγκτον και του κακού Ιράν. Και μάλιστα να θέτει στον Ερντογάν το δίλημμα με ιδιαίτερα απειλητική διάθεση.

Η δήλωση του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών έδωσε την εντύπωση προχθές το βράδυ ότι οι δύο χώρες εισέρχονται σε νέα περίοδο κρίσης, μεγαλύτερη από την προηγούμενη

Οι απορίες είναι πολλές και τα ερωτηματικά ακόμα περισσότερα, αλλά πάντα υπάρχουν απαντήσεις, ακόμα και στις πιο πολύπλοκες πολιτικές και διπλωματικές καταστάσεις.

Ο κ. Πομπέο ήταν σαφής και δεν χρειάζεται κανείς να είναι σοφός για να αντιληφθεί το νόημα των λόγων του.

Τι είπε με πολύ λίγα λόγια; Ότι η Αμερική δεν είναι έτοιμη ακόμα να παραδώσει την Τουρκία στη Ρωσία και πολύ περισσότερο στο Ιράν.

Τι σημαίνει αυτό; Ότι ίσως κάνει και κάποιες υποχωρήσεις για να κερδίσει την Τουρκία, παρά το γεγονός ότι η υποχωρητικότητα δεν χαρακτηρίζει την κυβέρνηση του σημερινού Πλανητάρχη. Ο Ντόναλντ Τραμπ σκέφτεται για τη διεθνή πολιτική, όπως ακριβώς συμπεριφέρεται και στο εσωτερικό: Ή όλα ή τίποτα...

Όμως, ακόμα και αν «τα βρει» με την τουρκική πολιτική ηγεσία -που είναι θα έλεγα δύσκολο- την ίδια στιγμή, δεν πρόκειται να τερματίσει την άλλη παράλληλη διαδικασία, της δημιουργίας δύο πόλων, που θα αδυνατίσουν τη στρατηγική θέση της Τουρκίας.

Ο ένας πόλος είναι η στρατηγική γραμμή από το Ισραήλ μέχρι και την Ιταλία, που περιλαμβάνει την Κύπρο, την Άιγυπτο και την Ελλάδα.

Και ο άλλος πόλος είναι ο λεγόμενος «χριστιανικός», που ξεκινά από την Ουγγαρία και την Πολωνία και φτάνει πάλι στην Ιταλία. Η τελευταία έχει εσχάτως σημαντική θέση στους σχεδιασμούς του Ντόναλντ Τραμπ, διότι η ηγεσία της ενστερνίζεται τις απόψεις του σε όλα τα προσφιλή του ζητήματα.

Όπως σημειώσαμε και παραπάνω, η πολυπόθητη βελτίωση των σχέσεων της Ουάσιγκτον και της Άγκυρας είναι δύσκολο να επιτευχθεί ενόσω ελέγχει την κατάσταση στην Τουρκία ο κ. Ερντογάν. Και είναι αυτό που αρνούνται να καταλάβουν οι Αμερικανοί. Βρίσκονται σε «καθεστώς άρνησης».

Κατά τη γνώμη αρκετών σοβαρών αναλυτών, ο ισλαμιστής ηγέτης της χώρας, δεν δείχνει κανένα ενδιαφέρον να αναθερμάνει τις σχέσεις του με την Αμερική, διότι έχει κάνει τις επιλογές του με τις οποίες είναι απόλυτα ικανοποιημένος. Ο Βλαντιμίρ Πούτιν και οι μουλάδες της Τεχεράνης, του ικανοποιούν τον εγωϊσμό του, του συμπεριφέρονται «στα ίσα».

Δεν πιστεύει το ίδιο για τους Αμερικανούς. Ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο, ενώ αυτός τους εκμεταλλεύεται και τους χρησιμοποιεί και τους απομυζά, ισχυρίζεται ότι οι ΗΠΑ «αρμέγουν» την Τουρκία. Τούτη η ερμαφρόδιτη σχέση, από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μέχρι σήμερα μπορεί να έχει κοστίσει στην Αμερική και ένα τρισεκατομμύριο. Και όταν χρειάστηκε την Τουρκία, αυτή δεν της επέτρεψε ποτέ να περάσει μέσα από τη χώρα, ούτε από τον ...αέρα της!

Έχει όντως ενδιαφέρον να δούμε την κατάληξη αυτής της ιστορίας, η οποία θα είναι πικρή για την Αμερική. Ο τρόπος με τον οποίο συμπεριφέρονται στην Τουρκία, άλλοτε με το ραβδί και άλλες φορές με την προσφορά της θαλπωρής μίας κουβέρτας, είναι παράλογος και παρανοϊκός. Και θα έλεγα και ανόητος, διότι δεν είναι δυνατόν να άγεται και να φέρεται μία ολόκληρη υπερδύναμη από ένα παρανοϊκό δικτάτορα, που παίζει το παιγνίδι της Μόσχας και της Τεχεράνης εναντίον της Δύσης.

Οι προβλέψεις γι’ αυτή τη σχέση δεν είναι καλές, αντίθετα είναι βέβαιο ότι θα ζήσουμε νέα δράματα με τους άλλους Αμερικανούς υπηκόους, που φυλάκισε ο Ερντογάν.

Χθες, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ο υφυπουργός Πολιτικών Υποθέσεων Ντέιβιντ Χέιλ συναντήθηκε με τον ομόλογό του της Τουρκίας Σεντάτ Ονάλ. Συζήτησαν τις διμερείς και τις περιφερειακές σχέσεις, αλλά κόλλησαν στο θέμα των φυλακισμένων Αμερικανών και στο άλλο μέγα ζήτημα των Κούρδων, που είναι οι φυσικοί σύμμαχοι της Αμερικής.

Του ζήτησε να σταματήσουν οι επιθέσεις εναντίον των Κούρδων και απαίτησε την απελευθέρωση των υπολοίπων Αμερικανών υπηκόων. Δεν γνωρίζουμε την απάντηση του Τούρκου υφυπουργού, αλλά θα τη δούμε σύντομα στην πράξη. Θα είναι φυσικά αρνητική...

Δυστυχώς, οι Αμερικανοί είναι αυτοί που δίνουν την ευκαιρία στον Ερντογάν να τους «γλεντά» με τον χειρότερο τρόπο.

Μιχ. Ιγνατίου

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για Τσίπρα – Καμμένο! Τι σηματοδοτεί η νίκη Ζάεφ στη σκοπιανή Βουλή

zaef tsipras prespes2018

Η μεγάλη νίκη που πέτυχε ο Ζόραν Ζάεφ, έστω και μέσα σε ένα κλίμα εκβιασμών, απειλών, καταγγελιών για απίστευτες περιπτώσεις δωροδοκίας κι ενός παρασκηνίου που ασφαλώς δεν τιμά καμιά δημοκρατική χώρα, αλλάζει το σκηνικό.

Πολλοί ήταν αυτοί που πίστεψαν ότι ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει τους 80 βουλευτές που ήθελε για να περάσει η Συνταγματική Αναθεώρηση. Η χαμηλή συμμετοχή στο δημοψήφισμα και η άρνηση της αντιπολίτευσης να συναινέσει στη συμφωνία των Πρεσπών, έφερνε πιο κοντά τις εκλογές.

Τελικά χθες ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας πέτυχε την πρώτη νίκη από τις τρεις που χρειάζεται. Υπενθυμίζεται ότι, για την ολοκλήρωση της αναθεώρησης του Συντάγματος απαιτούνται δύο ακόμα ψηφοφορίες.

Η δεύτερη, όπου θα κριθούν οι ακριβείς τροποποιήσεις, απαιτεί απλή πλειοψηφία 61 εδρών. Το προτεινόμενο κείμενο πρέπει να κατατεθεί εντός 15 ημερών. Η τρίτη ψηφοφορία, όπου θα οριστικοποιηθεί η αναθεώρηση, απαιτεί εκ νέου 80 έδρες.

Η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει έως και τρεις μήνες, καθώς πριν την τελική πλειοψηφία το κείμενο θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση.

Αν το χρονοδιάγραμμα είναι αυτό τότε στα μέσα Ιανουαρίου η ΠΓΔΜ θα έχει ολοκληρώσει τα πάντα, θα έχει κάνει τις αλλαγές που συμφωνήθηκαν και θα μπορεί να ξεκινήσει την πορεία της για την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Η μπάλα θα περάσει στο γήπεδο της Ελλάδας και την «καυτή πατάτα» θα την κρατήσει ο Αλέξης Τσίπρας.

Χθες ο Πάνος Καμμένος ήταν πολύ στεναχωρημένος καθώς δεν περίμενε τέτοια εξέλιξη. Πόνταρε όλα του τα λεφτά στο ότι δεν θα προχωρήσει η σκοπιανή βουλή την έγκριση της συμφωνίας. Ετσι, εν μέσω χειμώνα η ελληνική κυβέρνηση θα πάρει τη συμφωνία από τα Σκόπια και θα πρέπει να προχωρήσει η ίδια στην κύρωσή της.
Όμως, δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι οι χθεσινές εξελίξεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πρόωρες εκλογές.

Μήπως θέλει να γυρίσει το παιχνίδι;

Ο Τσίπρας επιμένει ότι οι κάλπες θα στηθούν σε ένα χρόνο. Και ίσως να έχει δίκιο μιας και θα κάνει τα πάντα για να παραμείνει στη θέση του, μιας και γνωρίζει ότι δεν θα μπορέσει να νικήσει στις εκλογές.

Όμως, αν συνδυαστεί η περίπτωση του Μακεδονικού, που θα κρατήσει 3 με 4 μήνες ακόμη μέχρι να γίνει νόμος και στην Ελλάδα, με την υπόθεση των συντάξεων, τότε ίσως να έχουμε ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις. Όπως αποκαλύπτουν σήμερα «Τα Νέα», το σκληρό ΔΝΤ συμφώνησε για να μην περικοπούν οι συντάξεις, κάτι που το ανακοίνωσε πρόσφατα η Λαγκάρντ στον Ευκλ. Τσακαλώτο.

Ισως θα βόλευε το Μαξίμου να προκηρύξει εκλογές το συντομότερο ώστε να έχει ως κεντρικό «αφήγημα» τη μη περικοπή των συντάξεων. Από την άλλη να ρίξει στην επόμενη κυβέρνηση το βάρος που έπεται της συμφωνίας των Πρεσπών. Εκτιμούν κάποιοι που εισηγούνται στον πρωθυπουργό να πάει το συντομότερο σε εκλογές ότι μπορεί να αναστραφεί το αρνητικό κλίμα που υπάρχει στην κοινωνία.

Υπάρχουν κι εκείνοι που λένε ότι είναι καλύτερες οι κάλπες στο τέλος της τετραετίας ώστε να δοθεί χρόνος για την εφαρμογή φιλολαϊκών μέτρων. Αλλά και να κλείσει η πληγή που άφησε η συμφωνία για το «Μακεδονικό».

Το μπαλάκι βρίσκεται στο ελληνικό γήπεδο.

Στον νέο...ΥΠΕΞ Αλέξη Τσίπρα που ορκίζεται σήμερα. Θα πρέπει το συντομότερο να πάρει τις οριστικές αποφάσεις, αν θα πάει δηλαδή σε εκλογές την άνοιξη ή θα εξαντλήσει την τετραετία. Βεβαίως θα πρέπει να αποφασίσει αν έχει τους 151 βουλευτές που χρειάζεται.

Ο Ζάεφ βγάζει, εκτός απροόπτου το βάρος από πάνω του. Ισως όταν κλείσει η διαδικασία να πάει σε εκλογές ώστε να ισχυροποιηθεί σε μια νέα βουλή.

Ο Τσίπρας είναι άγνωστο τι κερδίζει. Μπορεί χθες να πανηγύριζε, όμως, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για την ελληνική κυβέρνηση. Και παρά τις προειδοποιήσεις του πρωθυπουργού, ο Καμμένος εκνευρίστηκε κι αποδέχθηκε κατηγορίες στα Σκόπια για χρηματισμό. Τα «καπέλα» που φορά συνεχίζονται, προσβάλλοντας και την κυβέρνηση και τη χώρα.

Έτσι το επόμενο διάστημα θα ζήσουμε στιγμές απείρου κάλλους καθώς οι δύο κυβερνητικοί εταίροι θα προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ κομματικής γραμμής και διάσωσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Αναπόφευκτα θα δούμε ένα από τα τρία σενάρια.

Το πρώτο σενάριο προκειμένου να σωθεί εκλογικά ο κ. Καμμένος και οι ΑΝΕΛ θα είναι αποχώρηση από την κυβέρνηση χωρίς όμως να διαταραχθεί η κυβερνητική πλειοψηφία.

Το δεύτερο σενάριο είναι ο κ. Καμμένος να άρει τη εμπιστοσύνη του στην κυβέρνηση και να οδηγηθούμε άμεσα σε εκλογές.

Το τρίτο σενάριο που δεν μπορεί να αποκλειστεί είναι μετά την αποχώρηση των ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση να δημιουργηθεί νέα πλειοψηφία από την ήδη υπάρχουσα βουλή, γεγονός που θεωρείται πλέον δύσκολο.

Ωστόσο όπως αναφέρει το πολιτικό ρεπορτάζ μπορεί να υπάρχει και ένα ενδιάμεσο σενάριο, που θεωρείται πολύ πιθανό, που αναφέρει ότι όταν φτάσει η συμφωνία των Πρεσπών στην Ελληνική Βουλή ο κ. Καμμένος και οι συμφωνούντες σε αυτόν στους ΑΝΕΛ να μην ψηφίσουν την συμφωνία αλλά η συμφωνία να περάσει με τις ψήφους άλλων ανεξάρτητων βουλευτών.

Με πληροφορίες από Νέα και crashonline