Δευ06172019

Τελευταία ΕνημέρωσηΔευ, 17 Ιουν 2019 1am

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Τι δείχνουν οι μυστικές και μη δημοσκοπήσεις για διαφορά ΝΔ–ΣΥΡΙΖΑ, αυτοδυναμία, άλλα κόμματα

kalpi me psifodeltia

Το μεγαλύτερο ερώτημα για Πειραιώς και Κουμουνδούρου αφορά το μέγεθος της διαφοράς. Τα μέχρι τώρα στοιχεία, ωστόσο, δεν είναι πολύ ευνοϊκά για τον Αλέξη Τσίπρα, μιας και όλα δείχνουν πως η αξιωματική αντιπολίτευση κινείται σε ποσοστά μεγαλύτερα του 33,1% των ευρωεκλογών

Οι φανερές δημοσκοπήσεις που είδαν το φως τις προηγούμενες ημέρες, δείχνουν ότι η διαφορά της ΝΔ από τον ΣΥΡΙΖΑ παραμένει μεγάλη. Σε κάποιες μετρήσεις είναι λίγο κάτω από τις περίπου 9,5 μονάδες των ευρωεκλογών. Σε άλλες, όπως αυτή που δημοσιεύει σήμερα το Πρώτο Θέμα, είναι πάνω από τις 10 μονάδες.

Ομως, όσο μπορεί κανείς να υπολογίσει και να λάβει υπόψη του τους πολλούς παράγοντες, αυτό που φαίνεται πλέον εφικτό είναι η αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας η οποία υπό προϋποθέσεις μπορεί να φτάσει ή να ξεπεράσει το 40% και να έχει μια άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Αλλά και οι κρυφές μετρήσεις δείχνουν ότι η ψαλίδα μεταξύ των δύο κομμάτων μεγαλώνει ενώ ενδιαφέρον έχουν και άλλα στοιχεία, όπως το θα κάνει το ΚΙΝΑΛ, ποια άλλα κόμματα θα μπουν στη Βουλή, πώς θα κινηθεί η Χρυσή Αυγή κ.λπ.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ των Καρολίνας Παπακώστα και Μυρτώς Λιαλιούτη στα «ΝΕΑ», το μεγαλύτερο ερώτημα για Πειραιώς και Κουμουνδούρου αφορά το μέγεθος της διαφοράς. Τα μέχρι τώρα στοιχεία, ωστόσο, δεν είναι πολύ ευνοϊκά για τον Αλέξη Τσίπρα, μιας και όλα δείχνουν πως η αξιωματική αντιπολίτευση κινείται σε ποσοστά μεγαλύτερα του 33,1% των ευρωεκλογών.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να διατηρεί το δικό του ποσοστό, εμφανίζοντας αυξημένη συσπείρωση – το φάσμα της ήττας λειτούργησε ως «καμπανάκι» για τις εκλογές που έρχονται. Οι εκτιμήσεις θέλουν τη διαφορά ανάμεσα στους δύο να είναι διψήφια.

Στη ΝΔ, όμως, θέλουν να κρατήσουν τους τόνους χαμηλούς, φοβούμενοι μήπως οι ψηφοφόροι «χαλαρώσουν» μπροστά σε μια σίγουρη νίκη. Αυτός είναι και ο βασικός λόγος για τον οποίο από την Πειραιώς δίνουν τη διαφορά περίπου στο μέγεθος των ευρωεκλογών. Τα ποσοστά θα εξαρτηθούν, τελικά, από την επίδοση του ΣΥΡΙΖΑ και την εκροή ψηφοφόρων του προς ΚΙΝΑΛ και ΜέΡΑ25.

Ποιοι ψηφοφόροι πάνε πού

Το κυβερνών κόμμα θα μπορούσε, λένε οι γνωρίζοντες τα στοιχεία, να ελπίζει ακόμη και σε μια μικρή ενίσχυση του 23,8% των ευρωεκλογών. Κι αυτό επειδή στις μετρήσεις φαίνεται να μπορεί να βουτήξει στις εκλογικές δεξαμενές ΚΙΝΑΛ, ΚΚΕ και των μικρών αριστερών κομμάτων – κυρίως δε του Βαρουφάκη.

Βέβαια, όλα δείχνουν πως αυτά είναι και τα μόνα κόμματα από τα οποία μπορεί να αντλήσει ψηφοφόρους. Σε αντίθεση με τη ΝΔ προς την οποία μετακινούνται ψηφοφόροι από το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού φάσματος. Από τα δεξιά της Δεξιάς, δηλαδή, μέχρι και την Κεντροαριστερά.

Παρατηρείται δε, πίεση πολλών από τα μικρά κόμματα (κάτω του 3%), τα οποία στις ευρωεκλογές συγκέντρωσαν αθροιστικά 21%. Και όλοι οι αναλυτές προβλέπουν ότι το συνολικό τους ποσοστό στις εθνικές κάλπες θα είναι πολύ μικρότερο.

Περισσότερο ωφελημένη από την υπό συζήτηση πίεση εμφανίζεται η ΝΔ. Ειδικά δε από τις εκλογικές βάσεις εκείνων που έχουν δηλώσει ότι δεν συμμετέχουν στην αναμέτρηση, όπως το Ποτάμι και οι ΑΝΕΛ. Και τα δυο βρίσκονται πιο κοντά ιδεολογικά στη ΝΔ και η πλειονότητα όσων τα είχαν ψηφίσει κατευθύνονται προς την κεντροδεξιά παράταξη. Σε όλες τις μετρήσεις καταγράφεται και μια σαφής διαρροή ψηφοφόρων του ΚΙΝΑΛ προς τη ΝΔ – που μένει να φανεί αν θα αναπληρωθεί με εισροές από ΣΥΡΙΖΑ και Ποτάμι.

Η Δεξιά της Δεξιάς

Το κόμμα του Κυριάκου Βελόπουλου ήταν μια έκπληξη της ευρωκάλπης που προηγήθηκε. Κι όμως, η τάση που καταγράφεται στις έρευνες που γίνονται από την επομένη της 26ης Μαΐου δεν είναι ευνοϊκή για την Ελληνική Λύση. Για την ακρίβεια, μοιάζει να δοκιμάζεται ως προς την απήχηση που μπορεί να έχει στους εκλογείς μέσα στο παραβάν μιας κάλπης όχι και τόσο χαλαρής όσο αυτή των ευρωεκλογών. Υπάρχει, άρα, το ενδεχόμενο το συγκεκριμένο κόμμα να μην περάσει το κατώφλι του 3%.

Βέβαια, επισημαίνεται ότι μια τέτοια εξέλιξη είναι πολύ πιθανότερη για τη ΧΑ. Για πρώτη φορά, σημειώνουν αναλυτές, αυτή απειλείται με οριστική εξαΰλωση. Τα δυο αυτά ενδεχόμενα ενισχύουν και την προοπτική να αυξηθεί το ποσοστό της ΝΔ, αφού διαφαίνονται ροές ψηφοφόρων αμφότερων των προαναφερθέντων κομμάτων προς εκείνη.

Ο παράγων Βαρουφάκης

Η έτερη έκπληξη της 26ης Μαΐου, το ΜέΡΑ25, όχι μόνο φαίνεται να διατηρεί αμετάβλητο το 2,99% που πήρε στις ευρωεκλογές, αλλά σε πολλές μετρήσεις δείχνει να ενισχύεται ελαφρά. Γεγονός που ίσως κλειδώνει την είσοδό του στη Βουλή. Βέβαια, επικρατεί διχογνωμία στους δημοσκοπικούς κόλπους για τις πιθανές επιδόσεις του κόμματος Βαρουφάκη στις εθνικές. Πάντως, οι περισσότεροι θα πόνταραν πιο εύκολα σε μια είσοδο του ΜέΡΑ25 στο Κοινοβούλιο, παρά σε μια της Ελληνικής Λύσης.

Το Κίνημα Αλλαγής μένει σταθερό

Οταν η Φώφη Γεννηματά επέλεξε τον Γιώργο Καμίνη αντί του Ευάγγελου Βενιζέλου για επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, κεντροαριστερά στελέχη όλων των τάσεων άρχισαν να ζυγίζουν τι σημαίνει αυτό πρακτικά για τις εκλογές που έρχονται. Η πρώτη τάση, η πιο συναισθηματική, έδειχνε πως οι εκροές προς τη ΝΔ ήταν περισσότερες από τις εισροές από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι μετρήσεις όμως δείχνουν μια ξεκάθαρη σταθερότητα, επομένως ίσως οι εισροές είναι τουλάχιστον τόσες όσες κι οι εκροές. Ανάλογα το δείγμα, η τάση είναι πτωτική ή ανοδική – πάντως η μέση τιμή για το ΚΙΝΑΛ κυμαίνεται στα επίπεδα του ποσοστού των ευρωεκλογών. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι δεν έχει αλλάξει η σύσταση του εκλογικού του ακροατηρίου.

Σταθερό, παρεμπιπτόντως, εμφανίζεται και το ΚΚΕ.

in

Βγείτε, επί τέλους, από τη «θερμοκοιτίδα»

maximou

Τι είναι εξωτερική πολιτική;

Το ερώτημα μοιάζει κάπως παράδοξο, αλλά είναι ιδιαίτερα επίκαιρο.

Γιατί η Ελλάδα αντιμετωπίζει αυτή τη στιγμή μείζονες απειλές και ανακαλύπτει έκπληκτη πως ουσιαστικά… δεν έχει εξωτερική πολιτική!

Υπήρξαν δύο μεγάλες στρεβλώσεις τις οποίες σήμερα πληρώνουμε:

  1. Πρώτον, η «αριστερή στρέβλωση» – παράγωγο των αριστερών ιδεολογικών εμμονών: βαθιά «αντιπάθεια» προς τον παγκόσμιο καπιταλισμό και εχθρότητα προς κάθε έννοια συμμετοχής της Ελλάδας σε Συμμαχίες (ΝΑΤΟ) και Ενώσεις (ΕΕ) με άλλα δυτικά κράτη.

Πολιτικό της πρόταγμα μία μόνο λέξη: «Έξω»!

  • «Έξω από το ιμπεριαλιστικό ΝΑΤΟ»,
  • «έξω από τον ΕΟΚ των μονοπωλίων»,
  • «έξω οι βάσεις», «έξω οι Αμερικάνοι»…

κι ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα!

Η Αριστερά ήταν μονίμως εκτός θέματος: Δεν ασχολούνταν με ποιόν θα πάμε έναντι ποίου και πώς θα θωρακίσουμε τα εθνικά συμφέροντα.

Δεν πίστευε στα «εθνικά συμφέροντα»!

Την ενδιέφερε μόνο η… «Παγκόσμια Επανάσταση», ύστερα τα «Κινήματα Αλληλεγγύης προς τον Τρίτο Κόσμο», ύστερα το «Ειρηνιστικό Κίνημα» (που αποδείχθηκε πως ήταν «μακρύ χέρι» της τότε ΕΣΣΔ), ο «Παγκόσμιος Αφοπλισμός», και τώρα πια τα Οικολογικά κινήματα και η… «Κλιματική Αλλαγή»!

Ενδιαφερόταν μόνο για τα συνθήματα του ακτιβισμού της, κι όχι για τα εθνικά συμφέροντα που έπρεπε η χώρα να προασπιστεί. Την ενδιέφερε μανιωδώς να «σώσει» τον κόσμο ολόκληρο!

Το πώς θα σωθεί η Ελλάδα, όταν πραγματικά κινδυνεύει, ούτε που την ένοιαζε.

  • Υποστήριζε μετά μανίας, να βγούμε από το ΝΑΤΟ! Κι ύστερα, όταν κατέρρευσε ο υπαρκτός Σοσιαλισμός, οι πρώην χώρες-μέλη του, έσπευσαν να μπουν στο ΝΑΤΟ!
  • Υποστήριζε μετ’ επιτάσεως, να μη μπούμε στην ΕΟΚ, κι ύστερα οι «αδελφές» σοσιαλιστικές χώρες, όταν κατέρρευσαν τα σοσιαλιστικά καθεστώτα, έσπευδαν να μπουν στην Ενωμένη Ευρώπη, οπότε και το βιοτικό επίπεδο των λαών τους εκτοξεύθηκε μέσα σε ελάχιστα χρόνια.

Ό,τι στήριζε η Αριστερά, αποδείχθηκε κίβδηλο και έγινε συντρίμμια!

Ό,τι απέρριπτε η Αριστερά, ιστορικά δικαιώθηκε και προσέλκυσε όλους τους λαούς που είχαν υποφέρει υπό τα σοσιαλιστικά καθεστώτα.

Η ίδια η Αριστερά αποδείχθηκε «νεκροταφείο θρυμματισμένων οραμάτων» και μια απέραντη «χωματερή σάπιων καθεστώτων».

  • Είχαμε όμως κι άλλη στρέβλωση στην εξωτερική πολιτική. Από την δεξιά – ή κεντροδεξιά – αυτή τη φορά:

Που συχνά έκανε το αντίθετο ακριβώς σφάλμα: υποστηρίζοντας την ένταξη της Ελλάδας σε διεθνείς ενώσεις και στη δυτική συμμαχία – δηλαδή στους ευρωατλαντικούς θεσμούς – πράγμα που αποδείχθηκε ιστορικά σωστό – έφτασαν στο σημείο να πιστεύουν ότι η εξωτερική πολιτική είναι υπόθεση… «επιλογής ομπρέλας»:

Δηλαδή αρκεί να επιλέξουμε τη σωστή θέση μας μέσα στη δυτική συμμαχία, για να κατοχυρώσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα!

Δεν χρειάζεται να κάνουμε τίποτε άλλο, αρκεί να είμαστε κάτω από τη σωστή «ομπρέλα», να έχουμε τους σωστούς συμμάχους (αυτούς που θα επικρατήσουν διεθνώς) και να επικαλούμαστε το Διεθνές Δίκαιο, για να έχουμε «ασφάλεια».

Η παθητική διπλωματία της… θερμοκοιτίδας!

Η άποψη αυτή είναι «επαρκής» για όποιον δεν κινδυνεύει.

Όταν η ασφάλειά σου είναι «δεδομένη», δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτε για να τη… διασφαλίσεις ακόμα περισσότερο!

Το Λουξεμβούργο, το Βέλγιο και η Ολλανδία για παράδειγμα, είναι απόλυτα «καλυμμένες», όσο βρίσκονται σταθερά μέσα στους ευρω-ατλαντικούς θεσμούς.

Δεν χρειάζονται να κάνουν οι ίδιες κάτι παραπάνω.

Τις ενδιαφέρει μόνο να βρίσκονται κάτω από μιαν ασφαλή και σταθερή «ομπρέλα». Μέσα σε στη θαλπωρή τη «θερμοκοιτίδας»!

Όλες οι άλλες χώρες όμως, δεν είχαν τέτοια πολυτέλεια.

Ιδιαίτερα μικρότερες χώρες που ζούν στα απώτατα όρια μεγάλων συνασπισμών και στο «μεταίχμιο»μεγάλων περιφερειακών ανταγωνισμών, δεν μπορούσαν να εκλαμβάνουν τίποτε ως «δεδομένο».

Δεν υπάρχει «θερμοκοιτίδα» γι’ αυτές.

Έπρεπε να αναζητούν ρόλους στην περιοχή τους και συμμάχους για να ποντάρουν πάνω τους, ώστε να ενισχύσουν τη τοπική τους θέση και να πολλαπλασιάσουν την ισχύ τους.

  • Το Ισραήλ είναι μια τέτοια χώρα (πολύ μικρότερη από την Ελλάδα) και τα κατάφερε.
  • Η Τουρκία είναι μια τέτοια χώρα (πολύ μεγαλύτερη από την Ελλάδα) κι επίσης τα κατάφερε (μέχρι στιγμής τουλάχιστον…)
  • Η Σιγκαπούρη είναι μια τέτοια χώρα (αληθινά «λιλιπούτεια», όσο η… Κέρκυρα περίπου!) και τα κατάφερε.
  • Η Σουηδία είναι μια τέτοια χώρα (λίγο μικρότερη από την Ελλάδα πληθυσμιακά, αλλά μεγαλύτερη εδαφικά) και τα κατάφερε.
  • Η Φιλανδία είναι μια τέτοια χώρα (πολύ μικρότερη από την Ελλάδα πληθυσμιακά) και τα κατάφερε.
  • Η Ιρλανδία είναι τέτοια χώρα (πολύ μικρότερη από την Ελλάδα – και πληθυσμιακά και εδαφικά) και τα κατάφερε.

Και η Ελλάδα είναι μια τέτοια χώρα! Αλλά ΔΕΝ τα κατάφερε…

Η διαφορά της Ελλάδας με τις άλλες «ομοειδείς», είναι ότι όλες οι υπόλοιπες είτε ανήκαν σε διεθνείς «ομπρέλες», είτε όχι, έκαναν τρία πράγματα:

  • Πρώτον, είχαν σαφώς ορισμένο το εθνικό συμφέρον τους και πλήρως συμφωνημένες τις εθνικές προτεραιότητές τους!
  • Δεύτερον, έκαναν οι ίδιες τα πάντα για το διαφυλάξουν, να το υπερασπιστούν και να το προβάλλουν όπου χρειάστηκε και όπου μπορούσαν.
  • Τρίτον, συνήψαν τις κατάλληλες διμερείς «συμμαχίες», για να πολλαπλασιάσουν την οικονομική, στρατιωτική και γεωπολιτική ισχύ τους.

Και για να καταστήσουν κι άλλους – μεγάλους «παίχτες» – μέτοχους στο δικό τους γεωπολιτικό ρόλο.

Και τι «σύμπτωση»; Όλες τους πέτυχαν πολύ μεγαλύτερες αναπτυξιακές επιδόσεις από ό,τι η Ελλάδα, γιατί κι αυτό ακόμα – η ανταγωνιστικότητα και η ανάπτυξη – ήταν υψίστη εθνική προτεραιότητα επιβίωσης!

(Δεν ασχολούνται με την… επεκτασιμότητα των «συλλογικών συμβάσεων» και τα δικαίωμα νομικής αλλαγής φύλου των 15χρονων (!), αλλά πώς θα φέρουν παραγωγικές επενδύσεις, πώς θα κερδίσουν διεθνείς αγορές, πως θα εξουδετερώσουν αποφασιστικά εθνικές απειλές…)

Οι μόνες περιπτώσεις που και η Ελλάδα τόλμησε να ασκήσει κάτι διαφορετικό από την πολιτική της επανάπαυσης μέσα σε «θερμοκοιτίδα» ήταν οι εξής τρείς:

  • Η κρίση του Σισμίκ το 1987. Τότε η κυβέρνησή αντέδρασε σε κλιμακούμενη πρόκληση της Τουρκίας και κέρδισε κάποιο διεθνή σεβασμό. Τον οποίο πιστώνεται ο Ανδρέας Παπανδρέου.

Δυστυχώς, όμως, δεν μπόρεσε να τον κεφαλαιοποιήσει, γιατί στο μεταξύ την ίδια εποχή ο Ανδρέας έπαιζε λάθος γεωπολιτικό χαρτί: Με την αντί-αμερικανική «ρητορεία» του είχε «αποξενώσει» και τους Αμερικανούς και πολλούς Ευρωπαίους φιλο-ατλαντικούς.

Κι έτσι κέρδισε στιγμιαία το σεβασμό τους, αλλά δεν κέρδισε ποτέ την εμπιστοσύνη τους, ώστε να αξιοποιήσει το σεβασμό αυτό, υπέρ του εθνικού συμφέροντος.

  • Η στρατηγική ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ. Αυτό όντως αποδείχθηκε game changer για την περιοχή. Βέβαια η Συμφωνία εκείνη προέβλεπε στο τέλος και λύση του Κυπριακού μέσα από το ολέθριο Σχέδιο Ανάν!

Ευτυχώς, αυτό το τελευταίο ματαιώθηκε. Και μια Κύπρος, πλήρες μέλος της Ευρώπης πλέον (και χωρίς να έχει υποταχθεί γεωπολιτικά στην Τουρκία, αφού είχε μόλις απορρίψει το Σχέδιο Ανάν), μπόρεσε να κάνει πολύ προσεκτική πολιτική διεθνών συμμαχιών, να διακηρύξει την ΑΟΖ της και να την οριοθετήσει με όλα τα όμορα κράτη (πλην Τουρκίας). Κι έτσι τώρα, τις εξορυκτικές εργασίας στα «οικόπεδά» της, τις προστατεύουν από τις απειλές του τουρκικού ναυτικού οι ξένοι στόλοι.

Η Κύπρος με προσεκτική πολιτική εθνικών προτεραιοτήτων και διεθνών συμμαχιών πέτυχε αυτό που η πολύ μεγαλύτερη «μητέρα Ελλάδας» δεν τόλμησε.

Γιατί η Κύπρος δεν πήρε τίποτε ως «δεδομένο», δεν άραξε κάτω από κάποια ομπρέλα ούτε λούφαξε σε κάποια «θερμοκοιτίδα». Ενώ η Ελλάδα αυτό ακριβώς έκανε επί χρόνια…

  • Τρίτη περίπτωση που η Ελλάδα ξέφυγε πραγματικά από το βάλτωμα και άσκησε ενεργό εξωτερική πολιτική ήταν αυτό που ανέφερα και χθες:

Οι δύο στρατηγικές συγκλίσεις:

Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ

–και Ελλάδας-Κύπρου –Αιγύπτου (υπό το καθεστώς Σίσι)

Και οι δύο προωθήθηκαν και επισφραγίστηκαν επί Σαμαρά!

Και οι δύο άντεξαν τα επόμενα χρόνια, αν και δεν πήγαν παραπέρα.

Και οι δύο αποτελούν μεγάλες στρατηγικές τομές, τις οποίες τότε δεν τις έβλεπαν με καλό μάτι ούτε οι Αμερικανοί (επί Ομπάμα), ούτε οι Βρυξέλλες.

Αλλά τώρα οι Αμερικανοί τις έχουν πλήρως υιοθετήσει (ενθουσιωδώς μάλιστα επί Τράμπ), ενώ και οι συνήθως ράθυμοι Ευρωπαίοι ακολουθούν …βραδυπορούντες.

Μόνο που για να έχουν νόημα όλα αυτά πρέπει:

Πρώτον, η Ελλάδα να υιοθετήσει σταθερά πια την ενεργό εξωτερική πολιτική και να μη παίρνει τίποτε ως «δεδομένο». Χωρίς Ελλάδα, το «τετράγωνο» Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ-Αίγυπτο δεν μπορεί να σταθεί. Η Ελλάδα είναι η «φυσική σύνδεση» όλων αυτών με την Ευρώπη!

Η Ελλάδα έχει στήσει το στρατηγικό πλαίσιο, τώρα πρέπει να διεκδικήσει δύο πράγματα: τοπικούς συμμάχους και τοπικούς ρόλους.

Άρα πρέπει να τη σέβονται και να την εμπιστεύονται οι δυνητικοί της σύμμαχοι πρώτα-πρώτα…

  • Μια χώρα που διακηρύσσει μονομερή αφοπλισμό έναντι της Τουρκίας (όπως έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά καιρούς) δεν τη σέβεται κανείς!
  • Μια χώρα που διακηρύσσει ότι η θάλασσα δεν έχει σύνορα (όπως έκανε ο ίδιος ο Τσίπρας), μια χώρα που ανοίγει η ίδια τα σύνορά της, σαρώνεται από κύματα λαθρομεταναστών, της κλείνουν μετά τα σύνορα οι ίδιοι οι εταίροι της κι ύστερα την υποχρεώνουν να στοιβάζει χιλιάδες γυναικόπαιδα σε hot spots-κολλαστήρια, δεν τη σέβεται κανείς! Γιατί όλοι οι άλλοι φυλάνε τα σύνορά τους σαν τα μάτια τους!
  • Μια χώρα όπου κυβερνητικά στελέχη διακηρύσσουν δημόσια πως πρέπει να διαπραγματευτεί τα δικά της κυριαρχικά δικαιώματα (μην είμαστε.. «μοναχοφάηδες» έλεγαν προ ημερών στη Βουλή στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ), δεν τη σέβεται κανείς.
  • Μια χώρα που δεν μπορεί να ελέγξει τα Εξάρχεια και που οι πόλεις της έχουν γεμίσει με «άβατα» κουκουλοφόρων, δεν πρόκειται να την πάρει σοβαρά κανείς. Όταν δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το Ρουβίκωνα στο Προαύλιο του Κοινοβουλίου μας τι τα θέλουμε τα… «υπερσύγχρονα υποβρύχια» και τους σχεδιασμούς επιχειρήσεων στην Ανατολική Μεσόγειο;

Υπάρχουν πολλά που πρέπει να κάνει η επόμενη κυβέρνηση πριν είναι πολύ αργά. (Αν υποθέσουμε, πως δεν είναι ΗΔΗ πολύ αργά).

Και στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, και στο ηθικό του πληθυσμού, και στην εικόνα των ξένων για τη χώρα, και στο εσωτερικό νομικό καθεστώς, και στα εξοπλιστικά και στα διπλωματικά και στα επιχειρησιακά.

Πολλά! Και μπορεί να τα κάνει.

Το πρώτο απ’ όπου πρέπει να αρχίσει:

Να αποκαταστήσει με κάθε τρόπο ΑΜΕΣΑ την αξιοπιστία της χώρας!

Ώστε να αρχίσουν να την παίρνουν στα σοβαρά.

Να φύγει από την παθητική διπλωματία, να ξεπεράσει την ιδεολογική θερμοκοιτίδα της «ομπρέλας» και να υιοθετήσει ενεργό εξωτερική πολιτική.

Να πάψουν οι αξιωματούχοι της να βγάζουν λογύδρια -κλισέ περί… Διεθνούς Δικαίου και να δείξει ότι η ίδια παίρνει στα σοβαρά το εθνικό της συμφέρον.

Για να την υπολογίζουν κι όλοι οι άλλοι – που το εθνικό τους συμφέρον κοιτάνε πριν απ’ όλα και πάνω απ’ όλα.

Για να βρούμε πραγματικούς συμμάχους, πρέπει και οι δυνητικοί μας σύμμαχοι να πειστούν ότι… «ενηλικιωθήκαμε».

Γιατί μέχρι στιγμής μας βλέπουν ως… Βαρουφάκηδες!

Ανώριμους, φλύαρους, ξερόλες, γκρινιάρηδες, ασυνάρτητους και απολύτως αφερέγγυους να χειριστούμε οποιαδήποτε σοβαρή υπόθεση.

Θανάσης Κ.

Γιατί η Φ. Γεννηματά έδιωξε τον Ε. Βενιζέλο από ΚΙΝΑΛ - Πως το εξηγεί η Χαριλάου Τρικούπη

gennimata benizelos trikoupi

Το ηχηρό αιφνιδιαστικό διαζύγιο Γεννηματά - Βενιζέλου προκάλεσε ισχυρούς μετασεισμούς στο Κίνημα Αλλαγής.

Το βέβαιο είναι ότι η υψηλού ρίσκου κίνηση Γεννηματά επιφέρει ραγδαίες εξελίξεις στο ΚΙΝΑΛ. Ωστόσο είναι ακόμη πρόωρο να εκτιμηθεί ποιες θα είναι και ιδίως αν θα είναι θετικές ή αρνητικές για το Κίνημα Αλλαγής.

Κατ’ αρχήν είναι σαφές ότι επρόκειτο για προσωπική πολιτική επιλογή της Φώφης Γεννηματά. Και η τοποθέτηση του Γιώργου Καμίνη ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας και η -αναμενόμενη εξ αυτού του λόγου- αντίδραση του Ευ. Βενιζέλου.

Κύκλοι της Χ. Τρικούπη επισημαίνουν ότι «η Πρόεδρος του Κινήματος Αλλαγής Φώφη Γεννηματά επέλεξε τον Γιώργο Καμίνη, επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας για να σηματοδοτήσει πολιτικά τη σταθερή απόφαση για τη διεύρυνση του χώρου και την ενίσχυση του νέου πολιτικού φορέα ώστε να κυριαρχήσει στον προοδευτικό χώρο».

Οι ίδιοι κύκλοι σημειώνουν δε ότι η απόφαση αυτή «ανοίγει μια τεράστια πόρτα για όλους τους προοδευτικούς πολίτες που έχουν απογοητευθεί από την πολιτική του Σύριζα για να συνταχθούν με το Κίνημα Αλλαγής στις επόμενες εκλογές. Για να ηττηθεί οριστικά η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ».

Σύμφωνα με το ΚΙΝΑΛ, «η επιλογή του Γιώργου Καμίνη με τα πολιτικά χαρακτηριστικά της θα συμβάλει σημαντικά σε αυτό». Στη Χ. Τρικούπη δίνουν την δική τους εκδοχή για το τι διημείφθη στη συζήτηση Γεννηματά-Βενιζέλου: «Στο πλαίσιο της σημερινής της συνάντησης με τον πρώην Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελο Βενιζέλο του ζήτησε να εξετάσουν τον τρόπο με τον οποίο θα υπηρετηθεί η ενότητα και η δική του ενεργή παρουσία σε αυτή την κρίσιμη πολιτική αναμέτρηση. Η θέση του Ευάγγελου Βενιζέλου ήταν "πρώτη θέση στο ψηφοδέλτιο επικρατείας ή τίποτα”».

Για να καταλήξουν στη Χαρ. Τρικούπη με μια απάντηση-φαρμάκι κατά του Ευ. Βενιζέλου ο οποίος στην ανακοίνωσή του σημειώνει ότι με αυτή την επιλογή το ΚΙΝΑΛ μετατρέπεται σε «ουρά» του ΣΥΡΙΖΑ: «Όσοι επιλέξουν να είναι απόντες σε αυτήν την κρίσιμη μάχη διευκολύνουν απλά τον ΣΥΡΙΖΑ», λέει η Χαρ. Τρικούπη.

Γιατί αυτή η κίνηση;

Οπως προκύπτει από τους συνεργάτες της Φώφης Γεννηματά, ο στόχος ήταν διττός: Αφενός να σηματοδοτήσει τη διεύρυνση, αφετέρου να δώσει ένα σινιάλο στον προοδευτικό κόσμο ότι το ΚΙΝΑΛ είναι κόμμα σοσιαλδημοκρατικό και όχι κεντρώο, που παλεύει για την αυτοδυναμία της παράταξης έναντι της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά να δώσει και ένα επιχείρημα στον κόσμο αυτό να μην υποκύψει στην προπαγάνδα  του ΣΥΡΙΖΑ ότι το ΚΙΝΑΛ είναι δεδομένο στη ΝΔ.

Συνιστά στροφή υπέρ ΣΥΡΙΖΑ;

Κατά τη Χ. Τρικούπη, καθόλου. Η επιλογή του Γιώργου Καμίνη και τα  πολιτικά χαρακτηριστικά της διόλου δεν σηματοδοτούν οποιοδήποτε σύγκλιση με τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το ακριβώς αντίθετο. Τον ΣΥΡΙΖΑ διευκολύνουν όσοι επιλέξουν να είναι απόντες σε αυτήν την κρίσιμη μάχη απέναντι στον λαϊκισμό και τον τυχοδιωκτισμό του κ. Τσίπρα και της παρέας του.

«Ουρά είναι όσοι επιλέγουν μετωπική να είναι απόντες επειδή δεν τους διορίσαμε βουλευτές», λέει με απλά λόγια η διαρροή από τη Χ. Τρικούπη.

Σημαντικό επιχείρημα σε όσους λένε τα περί στροφής στον ΣΥΡΙΖΑ είναι το γεγονός ότι στη δεύτερη θέση του Επικρατείας θα τοποθετηθεί, κατά πληροφορίες του iefimerida.gr,  ο Θόδωρος Μαργαρίτης. Το έμπειρο στέλεχος της ΔΗΜΑΡ που παρέμεινε στο ΚΙΝΑΛ είναι εμβληματική φυσιογνωμία στον χώρο της Κεντροαριστεράς που έχει αρνηθεί να συμπορευθεί με τον ΣΥΡΙΖΑ και έχει εκφράσει παντοιοτρόπως την αντίθεσή του με το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. Απόδειξη; Οτι δεν ακολούθησε τον Θ. Θεοχαρόπουλο στη σύμπραξη με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Γιατί τώρα; 

Γιατί όμως η Φώφη Γεννηματά επέλεξε να κάνει αυτή την κίνηση, και μάλιστα τώρα, παραμονές του β’ γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών; Από όσα αναφέρουν στελέχη του Κινήματος Αλλαγής, προκύπτει ότι η Φ. Γεννηματά κατέληξε στη συγκεκριμένη επιλογή τώρα, με βάση τα συγκεκριμένα αποτελέσματα που προέκυψαν από τον α’ γύρο των εκλογών.

Με βάση αυτά, λένε στη Χ. Τρικούπη, η επιλογή ήταν μία: Μετωπική με τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον Αλέξη Τσίπρα και την παρέα του και ό,τι εκπροσωπούν. Σε αυτή τη λογική η εκτίμηση φαίνεται να ήταν ότι οτιδήποτε μπορούσε να αξιοποιηθεί ως επιχείρημα από τον ΣΥΡΙΖΑ για να «εγκλωβίσει» ψηφοφόρους του ΚΙΝΑΛ θα έπρεπε να αφαιρεθεί.

Ως προς το διαδικαστικό και τον χρόνο επιλογής της κίνησης αυτής, λένε επίσης στο ΚΙΝΑΛ ότι κανένα άλλο κόμμα δεν έχει ανακοινώσει τον επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του. Το ερώτημα είναι αν επαρκεί ο χρόνος μέχρι την 7η Ιουλίου προκειμένου να αφομοιωθούν τα όποια θετικά χαρακτηριστικά της στο σύνολο των προοδευτικών ψηφοφόρων...

Εδώ η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Αν οι εκλογές γίνονταν τον Οκτώβριο, όπως διαφαίνονταν αρχικά, στελέχη του ΚΙΝΑΛ εκτιμούν ότι ο χρόνος θα ήταν επαρκής, όμως τώρα τα περιθώρια στενεύουν.

Γιατί Καμίνη;

Στη Χ. Τρικούπη εκτιμούν ότι ο πρώην δήμαρχος Αθηναίων και υποψήφιος για την Ευρωβουλή «σηματοδοτεί τη διεύρυνση του ΚΙΝΑΛ προς άλλους χώρους (καθώς δεν προέρχεται από το ΠΑΣΟΚ), παρέμεινε συνεπής και σοβαρός και προσθέτει, δεν αφαιρεί δυνάμεις».

Γιατί σύγκρουση με Βενιζέλο;

Όπως αναφέρουν στελέχη της Χ. Τρικούπη, ο Ευ. Βενιζέλος από το 2015 ως σήμερα κρατούσε σαφείς αποστάσεις από τη συλλογική λειτουργία του ΚΙΝΑΛ. Δεν μετείχε σε συνεδριάσεις, κρατούσε  απόσταση «πολύ παραπάνω από όση επιτρέπεις συνειδητά σε έναν πρώην πρόεδρο», όπως λένε. Επιπλέον, περίπου ένα χρόνο πριν ο Ευ. Βενιζέλος είχε αποφασίσει να διαμηνύσει στην ηγεσία του ΚΙΝΑΛ μέσω ΜΜΕ ότι δεν επιθυμεί να είναι υποψήφιος με σταυρό. «Δικαίωμά του», λένε, αλλά προσθέτουν ότι «αυτό δεν καθιστά κανέναν πρώην πρόεδρο αυτοδικαίως επικεφαλής του Επικρατείας».

Εξάλλου, σημειώνουν, είναι «στην απόλυτη ευχέρεια της προέδρου να χαράξει στρατηγική και να επιλέξει τον επικεφαλής του Επικρατείας».

Πληροφορίες από στελέχη κοντά στη Φ. Γενηματά αναφέρουν ότι όλο το προηγούμενο διάστημα είχε διαμηνυθεί στον κ. Βενιζέλο, μέσω τρίτων προσώπων, ότι αν θέλει μπορεί να είναι υποψήφιος με σταυρό οπουδήποτε «και θα είναι απολύτως προστατευμένος». Ωστόσο ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ είχε αρνηθεί εμμέσως τις προτάσεις αυτές.

Σύμφωνα με στελέχη της Χ. Τρικούπη, ο Ευ. Βενιζέλος έβαλε πλάτη στα δύσκολα αλλά και ταυτίστηκε σε μεγάλο βαθμό με μια περίοδο του ΠΑΣΟΚ των μνημονίων, με συγκυβέρνηση με Σαμαρά. “Ηταν επιχειρήματα που τα βρίσκαμε μπροστά μας διαρκώς στα τηλεοπτικά πάνελ” λένε και προσθέτουν: Είναι βέβαιο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας θα αξιοποιούσαν εις βάρος μας αυτό το αρνητικό πρόσημο. “Είναι άδικο για τον Βενιζέλο; Είναι, αλλά η ζωή προχωρά μπροστά”.   

Η… διάψευση Θεοχαρόπουλου

Υπενθυμιζεται ότι για την θέση του επικεφαλής στο Επικρατείας -κυρίως -αποχώρησε από το ΚΙΝΑΛ ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ Θανάσης Θεοχαρόπουλος, ο οποίος διεμήνυε πως η Γεννηματά θέλει να βάλει τον Βενιζέλο επικεφαλής, κάτι το οποίο διαψεύστηκε πανηγυρικά εκ των πραγμάτων.

Αιφνιδιασμός 

Στην Χ. Τρικούπη επικράτησε αιφνιδιασμός και μούδιασμα μετά την εκρηκτική αντίδραση του Ευ. Βενιζέλου. “Η Γεννηματά δεν επεδίωκε να πάρουν αυτή την τροπή τα πράγματα” λένε στη Χ. Τρικούπη ωστόσο από την συζήτηση που είχε με τον Ευ. Βενιζέλο δεν μπορεί παρά να είχε διαβλέψει το τι θα ακολουθούσε. Οι αντιδράσεις στο εσωτερικό του ΚΙΝΑΛ αλλά και στο οργανωτικό του δυναμικό ποικίλουν: Υπάρχουν εκείνοι που είναι “στα κάγκελα” και αποτυπώθηκε με παραιτήσεις υποψηφίων, υπάρχουν όσοι την θεωρούν “ενδιαφέρουσα κίνηση” αλλά δεν την παίρνουν και επάνω τους και τέλος εκείνοι που θεωρούν ότι μακροπρόθεσμα θα οφελήσει πολύ τον στρατηγικό σχεδιασμό του ΚΙΝΑΛ.

Άγγελος Μόσχοβας

Κεραυνός εν αιθρία: Αρχισαν παραιτήσεις υποψηφίων μετά την έξοδο Βενιζέλου από το ΚΙΝΑΛ

"Οι εκλογές της 7ης Ιουλίου, τα «άκρα» και η στρατηγική Μητσοτάκη"

mitsotakis kriti

Αποφασισμένος να δώσει μάχη για την απομόνωση των άκρων αλλά να μην χαρίσει τους ψηφοφόρους που έδωσαν την στήριξη τους σε αυτά, εκφράζοντας όχι ιδεολογική ταύτιση αλλά την δυσαρέσκεια τους για το «παλιό» πολιτικό σύστημα, είναι ο πρόεδρος της ΝΔ Κυριάκος Μητσοτάκης, στην τελική ευθεία για τις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου.

Από την Κω και την Κάλυμνο όπου περιόδευσε το Σαββατοκύριακο προειδοποίησε ότι «τα μορφώματα της άκρας δεξιάς δεν μπορούν να δώσουν λύση στα προβλήματα των πολιτών». «Η ΝΔ είναι σήμερα η πατριωτική δύναμη, η οποία θα εγγυηθεί, όχι μόνο την εθνική ακεραιότητα, αλλά την προκοπή όλων των Ελλήνων» τόνισε.

Έκανε επίθεση φιλίας και στους αναποφάσιστους. Θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του όπως είπε ώστε να τους πείσει ότι η ΝΔ είναι η μόνη αξιόπιστη λύση διακυβέρνησης που μπορεί «να οδηγήσει τον τόπο με ασφάλεια στην ανάπτυξη».

Η ΝΔ είναι ξεκάθαρο ότι στοχεύει στις δεξαμενές των ψηφοφόρων των μικρών κομμάτων στα δεξιά και τα αριστερά της, τα οποία δεν μπήκαν στη Βουλή προκειμένου να διεκδικήσει την αυτοδυναμία που μοιάζει μονόδρομος, μετά την στρατηγική ίσων αποστάσεων που κρατάει η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ Φώφη Γεννηματά.

Οι ΑΝΕΛ

Ο Πάνος Καμμένος ανακοίνωσε ότι οι Ανεξάρτητοι Έλληνες δεν θα κατεβούν στις εθνικές εκλογές μετά το εκλογικό αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Ελαβαν μόλις ένα 0,8%, συγκεντρώνοντας συνολικά 45.046 ψήφους. Ο κ. Καμμένος μίλησε για μια νέα εποχή στην ελληνική πολιτική σκηνή και ψήφο που δείχνει την ανάγκη πολιτικής αλλαγής.

«Αναγνωρίζω τη νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη και του κόμματος της ΝΔ στις ευρωεκλογές και ειλικρινά ελπίζω ότι θα μπορέσει να επιφέρει την πολιτική αλλαγή που ψήφισε ο ελληνικός λαός» τόνισε, αιφνιδιάζοντας με αυτήν την τοποθέτηση του που θα μπορούσε να ερμηνευτεί και ως ενθάρρυνση των ψηφοφόρων του να ψηφίσουν ΝΔ.

Η σύγκρουση των ΑΝΕΛ με τη ΝΔ ήταν σφοδρή στο διάστημα που ήταν κυβερνητικός εταίρος, ενώ υπήρξαν και απειλές της Πειραιώς ότι θα προκαλέσει εξεταστικές για μια σειρά θεμάτων που συνδέονται με τον πρώην υπουργό Άμυνας (απόπειρα πώλησης εξοπλιστικών στην Σαουδική Αραβία κλπ). Ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατήγγειλε τον Αλέξη Τσίπρα ότι κυβερνούσε «με την άκρα δεξιά» και άφηνε σοβαρές αιχμές σε βάρος του προέδρου των ΑΝΕΛ.

ΝΔ: «Καμία μεταγραφή»

Η μη κάθοδος των ΑΝΕΛ στις εκλογές δεν πρόκειται πάντως να ανοίξει το δρόμο για μεταγραφές στα ψηφοδέλτια της ΝΔ βουλευτών ή στελεχών του Πάνου Καμμένου, όπως δήλωσε στο Newpost στενός συνεργάτης του προέδρου της ΝΔ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης επενδύει στο κεντροδεξιό προφίλ που τον οδήγησε στην ηγεσία της ΝΔ και στη μεγάλη νίκη των ευρωεκλογών και των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Πειραιώς ξεκαθάρισε πριν από λίγες ημέρες ότι «δεν υπάρχει θέμα υποψηφιότητας του ανεξάρτητου βουλευτή που προέρχεται από τους ΑΝΕΛ Δημήτρη Καμμένο με τη ΝΔ». Εγιναν κάποιες συζητήσεις μαζί του σε χαμηλό επίπεδο αλλά δεν προχώρησαν.

Ο πρόεδρος της ΝΔ αποκλείει κυβερνητική συνεργασία με την Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου που μπήκε στη ευρωβουλή και διεκδικεί την είσοδο της και στην εθνική Βουλή. Κάλεσε τους πολίτες να μην ψηφίσουν την Ελληνική Λύση και την Χρυσή Αυγή.

«Φιλοδοξία μου είναι και τα δύο αυτά κόμματα να συμπιεστούν και να συμπιεστούν σε τέτοιο βαθμό, που ενδεχομένως να μείνουν και εκτός Κοινοβουλίου» τόνισε.

Η περαιτέρω συμπίεση της Χ.Α. αποτελεί δημοκρατικό καθήκον όλων των κομμάτων του συνταγματικού τόξου. Βγήκε πέμπτο κόμμα στην ευρωβουλή με 4,86% και εξέλεξε δύο ευρωβουλευτές εκ των οποίων ο ένας, ο Ιωάννης Λαγός έχει απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, ενώ χαμηλή πτήση έκανε στο δήμο Αθήνας και ο Ηλίας Κασιδιάρης.

Το Ποτάμι

Ο Σταύρος Θεοδωράκης επιστρέφει στη δημοσιογραφία και το Ποτάμι αποφάσισε να μην κατεβεί στις εθνικές εκλογές της 7ης Ιουλίου. Η ΝΔ σαφώς και στοχεύει στο συγκεκριμένο εκλογικό ακροατήριο καθώς υπάρχει ταύτιση σε πολλά θέματα. Διαφωνία υπήρξε στην ουσία μόνο αναφορικά με την Συμφωνία των Πρεσπών, που το Ποτάμι την στήριξε.

Ούτε από εκεί όμως αναμένεται κάποια μεταγραφή στα ψηφοδέλτια της ΝΔ στα οποία λόγω της νικηφόρας προοπτικής υπάρχει υπερπληθώρα υποψηφίων και άρχισαν να κόβονται ονόματα ανδρών προκειμένου να τηρηθεί η ποσόστωση με το 40% των γυναικών.

Χριστίνα Κοραή

"Διατί νυν απολείπει η μεσαία τάξη Αλέξιον..."

maximou synnefa

Αντιμέτωποι με το... αριστερό DNA τους καλούνται να σταθούν στον ΣΥΡΙΖΑ, αν θέλουν τ’ αποτελέσματα των προσεχών βουλευτικών εκλογών να μην είναι χειρότερα από αυτά της περασμένης Κυριακής...

Για να μπορούν να ελπίζουν όχι, βέβαια, στην ανατροπή και την νίκη τους, αλλά σε μια ήττα διαχειρίσιμη όσο γίνεται, με ένα ποσοστό «αξιοπρεπές» ώστε να παραμείνουν ενεργοί την «επόμενη μέρα», διεκδικώντας μελλοντικά κάποιο ρόλο.

Κι’ αυτό, κάθε άλλο παρά εύκολο είναι. Γιατί έχουν... οργανικό πρόβλημα κατανόησης και αποδοχής της πραγματικότητας. Η πρώτη αντίδραση του κ. Τσίπρα την νύκτα της περασμένης, ήταν η θυμωμένη στάση του απέναντι στην νέα πολιτική πραγματικότητα της χώρας. Και ενστικτωδώς ενεργοποίησε τις αριστερές εμμονές του: «αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί με το κόμμα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα...»!

Τα έβαλε με τον λαό, «τους πολλούς» (του...) που αναιτίως επέλεξαν... τους «λίγους», δεν αναγνώρισε κανένα λάθος του, φάνηκε ότι επιμένει στην ίδια στρατηγική μάχης που είχε και... έχασε βροντερά.

Μετά, τα επιτελεία άρχισαν να συνέρχονται σιγά-σιγά. Τα μηνύματα έρχονταν σαφή, «αν συνεχίστε έτσι, στις βουλευτικές πάτε για παταγώδη πανωλεθρία», πλάκωσαν τις συσκέψεις ψιλοπαραδέχθηκαν πώς «ίσως κάναμε και λάθη...» και στρώθηκαν κάτω να βρουν εσπευσμένα σωσίβια.

Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι βαθιά μέσα τους είναι απολύτως πεπεισμένοι ότι αυτοί είχαν το δίκιο και τις σωστές πολιτικές. Πως δεν χρειάζεται και ν’ ανακρούσουν πρύμναν, αρκεί το «προϊόν» τους να το πλασάρουν σε πιο πλουμιστό... σελοφάν. Κι’ αν δεν πετάξουν (αλλά μπορούν;) στα σκουπίδια αυτές τις ιδεοληπτικές εμμονές τους, την πίστη τους ότι αυτοί κατέχουν την μόνη και απόλυτη αλήθεια, ότι αυτοί... στραβά αρμενίζουν και όχι ο λαός, ας περιμένουν τραγικές εκπλήξεις.

Το κομβικό στοιχείο για τις μεγάλες ανακατατάξεις στην πολιτική (και εκλογική) σκηνή από το 2010 και μετά, είναι η μεσαία τάξη. Αυτή επλήγη- και σε απόλυτους αριθμούς αλλά και αναλογικά σ’ ότι αφορά την απώλεια εισοδήματος- με την κρίση και τις «λύσεις» που εν πανικώ και άνευ διαπραγματεύσεων έσπευσε να δώσει η πολιτική τάξη της χώρας.

Ήταν η μεσαία τάξη που έσπευσε, μέσα σε βαθιά απογοήτευση, απελπισία και θυμό, να στρέψει την πλάτη στα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας.

Σε ικανό βαθμό, συμπεριφέρθηκε με το θυμικό της, δεν παραδέχθηκε ότι κι’ αυτή έχει μερίδιο ευθύνης για τις χρόνιες παθογένειες που μας έφεραν στην κρίση. Κι’ αυτό, το «έπιασε» ο μικρός ΣΥΡΙΖΑ, εκμεταλλεύθηκε το momentum, βγήκε στους δρόμους και καπέλωσε την λαϊκή δυσφορία, μ αφόρητο λαϊκισμό και ανευθυνότητα... έταξε τα πάντα στους «μη προνομιούχους» πάντες, έσκιζε μνημόνια, καταργούσε ΕΝΦΙΑ, αύξανε συντάξεις και μισθούς, διέγραφε στεγαστικά δάνεια...

Η απελπισμένη κοινωνία ( ιδίως η μεσαία τάξη, που στα καθ’ ημάς είναι η μικρομεσαία των νοικοκυραίων αστών), έχουσα ανάγκη από κάπου να πιαστεί, παρασύρθηκε από τις εξαγγελίες ΣΥΡΙΖΑ και του ταλαντούχου στην επικοινωνία Τσίπρα, και με εκλογικά άλματα τον έφερε στην εξουσία...

Και ακολούθησε μια ακόμη χειρότερη εκδοχή της τραγωδίας που μέχρι τότε ζούσε η ελληνική κοινωνία. Παρέλκει του παρόντος η απαρίθμηση και καταγραφή των πολιτικών εγκληματικών ιδεοληπτικών λαθών (αυτά που αργότερα μετέφρασε σε «αυταπάτες»...) η κυβέρνηση.

Τον Σεπτέμβριο του 2015, με την χώρα ακόμη στο χείλος του γκρεμού (αν δεν έπεσε, το χρωστάει στην πλάτη που έβαλαν οι «γερμανοτσολιάδες» και οι «προδότες»...) ο κ. Τσίπρας υφάρπαξε πάλι την ψήφο του κόσμου, και λόγω μεγαλόστομων και φιλόδοξων «προγραμμάτων» αλλά και της ακόμη νωπής της πολιτείας των «άλλων», που τον έστρεψε τον Ιανουάριο του ‘15 στα νύχια του ΣΥΡΙΖΑ. Μικρό το διάστημα για να νοιώσει κανείς κοψοχέρης...

Είναι και πάλι αυτή η ελληνικών χαρακτηριστικών μεσαία τάξη, που εγκαταλείπει τώρα προτροπάδην τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή που τον έβγαλε, αυτή τον ρίχνει. Γιατί νοιώθει διπλά απογοητευμένη.

Πρώτον γιατί... ενέδωσε και στήριξε, και δεύτερον γιατί με το που πήγε να ελπίσει, την πάτησε στο λαρύγγι ο κ. Τσίπρας που είναι με «τους πολλούς». Μπουχτισμένη και προσβεβλημένη από τον σωρό των χυδαίων ψεμμάτων, από την προκλητική υποτίμηση της νοημοσύνης της, από την ανενδοίαστη εκμετάλλευση της απογοήτευσής της. Και από την αλαζονεία μιας εξουσίας που όχι μόνο δεν ντρέπεται να την κοροϊδεύει από... τα κότερα, αλλά απέδειξε σ’ αυτά τα πέντε χρόνια ότι μεθοδεύει, ως πούρο καθεστωτικό κόμμα, να υπονομεύσει όλους τους δημοκρατικούς θεσμούς, προκειμένου να διατηρηθεί στην εξουσία.

Τόσο ο Τσίπρας όσο και η μεσαία τάξη, διέπραξαν το... ίδιο λάθος με αντίστροφη φορά: ο μεν Τσίπρας πίστεψε ότι όλοι αυτοί οι απογοητευμένοι που τον ψήφισαν είναι ντεσπεράντος «αριστεροί» που μπορεί με ψίχουλα ( και με αντίδοτο την υπόσχεση «θα φέρω και τους πάνω στο επίπεδό σας, δεν θα υπάρχουν διακρίσεις!») να ελέγχει και ποδηγετεί, η δε μεσαία τάξη, η πλειονότητα της κοινωνίας, δηλαδή, αφέθηκαν να πιστέψουν ότι ο Τσίπρας είναι ένας άλλος Αντρέας του 1974, που θα μεταμορφωθεί σταδιακά και προγραμματισμένα, θα τη στηρίξει, θα υπηρετήσει την αστική δημοκρατία.

Απατήθηκαν αμφότεροι. Μόνο που η κοινωνία, έχει τον τρόπο να αλλάξει, να τιμωρήσει, να δοκιμάσει άλλες λύσεις και προοπτικές. Κι’ αυτό δείχνει αποφασισμένη να κάνει.

Ο κ. Τσίπρας, έχει πρόβλημα στο ν’ αλλάξει, θεωρεί την πραγματικότητα «ξεροκέφαλη». Αλλά, ακόμη και να το επιχειρούσε, έστω ψευδεπίγραφα, για να επιβιώσει στις επόμενες κάλπες, δεν έχει τον χρόνο. Περιθώρια για... νέες και ελκυστικότερες «προσφορές», δεν υπάρχουν- αλλά και να υπήρχαν οι ευρωκάλπες απέδειξαν ότι δεν παρασύρουν κόσμο. Να... μεταμορφώσει ως δια μαγείας το κόμμα του σε... κανονικό, είναι πολύ δύσκολο-και είναι αμφίβολο αν οι εσωκομματικές ισορροπίες και οι «σκληροί» θα του το επέτρεπαν.

Μόνη καταφυγή του, να... βάλλει τα ρούχα του αλλιώς, να τινάξει την πόλωση στα ύψη, να κατηγορήσει τους «άλλους» ως... ακροδεξιούς Χάρους που επελαύνουν για να κόψουν κεφάλια...

Θάνος Οικονομόπουλος