Κυρ10212018

Τελευταία ΕνημέρωσηΚυρ, 21 Οκτ 2018 3pm

Back Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γνωμες

Τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για Τσίπρα – Καμμένο! Τι σηματοδοτεί η νίκη Ζάεφ στη σκοπιανή Βουλή

zaef tsipras prespes2018

Η μεγάλη νίκη που πέτυχε ο Ζόραν Ζάεφ, έστω και μέσα σε ένα κλίμα εκβιασμών, απειλών, καταγγελιών για απίστευτες περιπτώσεις δωροδοκίας κι ενός παρασκηνίου που ασφαλώς δεν τιμά καμιά δημοκρατική χώρα, αλλάζει το σκηνικό.

Πολλοί ήταν αυτοί που πίστεψαν ότι ο πρωθυπουργός της ΠΓΔΜ δεν θα μπορούσε να εξασφαλίσει τους 80 βουλευτές που ήθελε για να περάσει η Συνταγματική Αναθεώρηση. Η χαμηλή συμμετοχή στο δημοψήφισμα και η άρνηση της αντιπολίτευσης να συναινέσει στη συμφωνία των Πρεσπών, έφερνε πιο κοντά τις εκλογές.

Τελικά χθες ο πρωθυπουργός της γειτονικής χώρας πέτυχε την πρώτη νίκη από τις τρεις που χρειάζεται. Υπενθυμίζεται ότι, για την ολοκλήρωση της αναθεώρησης του Συντάγματος απαιτούνται δύο ακόμα ψηφοφορίες.

Η δεύτερη, όπου θα κριθούν οι ακριβείς τροποποιήσεις, απαιτεί απλή πλειοψηφία 61 εδρών. Το προτεινόμενο κείμενο πρέπει να κατατεθεί εντός 15 ημερών. Η τρίτη ψηφοφορία, όπου θα οριστικοποιηθεί η αναθεώρηση, απαιτεί εκ νέου 80 έδρες.

Η διαδικασία μπορεί να διαρκέσει έως και τρεις μήνες, καθώς πριν την τελική πλειοψηφία το κείμενο θα τεθεί σε δημόσια διαβούλευση.

Αν το χρονοδιάγραμμα είναι αυτό τότε στα μέσα Ιανουαρίου η ΠΓΔΜ θα έχει ολοκληρώσει τα πάντα, θα έχει κάνει τις αλλαγές που συμφωνήθηκαν και θα μπορεί να ξεκινήσει την πορεία της για την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ.
Η μπάλα θα περάσει στο γήπεδο της Ελλάδας και την «καυτή πατάτα» θα την κρατήσει ο Αλέξης Τσίπρας.

Χθες ο Πάνος Καμμένος ήταν πολύ στεναχωρημένος καθώς δεν περίμενε τέτοια εξέλιξη. Πόνταρε όλα του τα λεφτά στο ότι δεν θα προχωρήσει η σκοπιανή βουλή την έγκριση της συμφωνίας. Ετσι, εν μέσω χειμώνα η ελληνική κυβέρνηση θα πάρει τη συμφωνία από τα Σκόπια και θα πρέπει να προχωρήσει η ίδια στην κύρωσή της.
Όμως, δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι οι χθεσινές εξελίξεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε πρόωρες εκλογές.

Μήπως θέλει να γυρίσει το παιχνίδι;

Ο Τσίπρας επιμένει ότι οι κάλπες θα στηθούν σε ένα χρόνο. Και ίσως να έχει δίκιο μιας και θα κάνει τα πάντα για να παραμείνει στη θέση του, μιας και γνωρίζει ότι δεν θα μπορέσει να νικήσει στις εκλογές.

Όμως, αν συνδυαστεί η περίπτωση του Μακεδονικού, που θα κρατήσει 3 με 4 μήνες ακόμη μέχρι να γίνει νόμος και στην Ελλάδα, με την υπόθεση των συντάξεων, τότε ίσως να έχουμε ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις. Όπως αποκαλύπτουν σήμερα «Τα Νέα», το σκληρό ΔΝΤ συμφώνησε για να μην περικοπούν οι συντάξεις, κάτι που το ανακοίνωσε πρόσφατα η Λαγκάρντ στον Ευκλ. Τσακαλώτο.

Ισως θα βόλευε το Μαξίμου να προκηρύξει εκλογές το συντομότερο ώστε να έχει ως κεντρικό «αφήγημα» τη μη περικοπή των συντάξεων. Από την άλλη να ρίξει στην επόμενη κυβέρνηση το βάρος που έπεται της συμφωνίας των Πρεσπών. Εκτιμούν κάποιοι που εισηγούνται στον πρωθυπουργό να πάει το συντομότερο σε εκλογές ότι μπορεί να αναστραφεί το αρνητικό κλίμα που υπάρχει στην κοινωνία.

Υπάρχουν κι εκείνοι που λένε ότι είναι καλύτερες οι κάλπες στο τέλος της τετραετίας ώστε να δοθεί χρόνος για την εφαρμογή φιλολαϊκών μέτρων. Αλλά και να κλείσει η πληγή που άφησε η συμφωνία για το «Μακεδονικό».

Το μπαλάκι βρίσκεται στο ελληνικό γήπεδο.

Στον νέο...ΥΠΕΞ Αλέξη Τσίπρα που ορκίζεται σήμερα. Θα πρέπει το συντομότερο να πάρει τις οριστικές αποφάσεις, αν θα πάει δηλαδή σε εκλογές την άνοιξη ή θα εξαντλήσει την τετραετία. Βεβαίως θα πρέπει να αποφασίσει αν έχει τους 151 βουλευτές που χρειάζεται.

Ο Ζάεφ βγάζει, εκτός απροόπτου το βάρος από πάνω του. Ισως όταν κλείσει η διαδικασία να πάει σε εκλογές ώστε να ισχυροποιηθεί σε μια νέα βουλή.

Ο Τσίπρας είναι άγνωστο τι κερδίζει. Μπορεί χθες να πανηγύριζε, όμως, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα για την ελληνική κυβέρνηση. Και παρά τις προειδοποιήσεις του πρωθυπουργού, ο Καμμένος εκνευρίστηκε κι αποδέχθηκε κατηγορίες στα Σκόπια για χρηματισμό. Τα «καπέλα» που φορά συνεχίζονται, προσβάλλοντας και την κυβέρνηση και τη χώρα.

Έτσι το επόμενο διάστημα θα ζήσουμε στιγμές απείρου κάλλους καθώς οι δύο κυβερνητικοί εταίροι θα προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ κομματικής γραμμής και διάσωσης της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Αναπόφευκτα θα δούμε ένα από τα τρία σενάρια.

Το πρώτο σενάριο προκειμένου να σωθεί εκλογικά ο κ. Καμμένος και οι ΑΝΕΛ θα είναι αποχώρηση από την κυβέρνηση χωρίς όμως να διαταραχθεί η κυβερνητική πλειοψηφία.

Το δεύτερο σενάριο είναι ο κ. Καμμένος να άρει τη εμπιστοσύνη του στην κυβέρνηση και να οδηγηθούμε άμεσα σε εκλογές.

Το τρίτο σενάριο που δεν μπορεί να αποκλειστεί είναι μετά την αποχώρηση των ΑΝΕΛ από την κυβέρνηση να δημιουργηθεί νέα πλειοψηφία από την ήδη υπάρχουσα βουλή, γεγονός που θεωρείται πλέον δύσκολο.

Ωστόσο όπως αναφέρει το πολιτικό ρεπορτάζ μπορεί να υπάρχει και ένα ενδιάμεσο σενάριο, που θεωρείται πολύ πιθανό, που αναφέρει ότι όταν φτάσει η συμφωνία των Πρεσπών στην Ελληνική Βουλή ο κ. Καμμένος και οι συμφωνούντες σε αυτόν στους ΑΝΕΛ να μην ψηφίσουν την συμφωνία αλλά η συμφωνία να περάσει με τις ψήφους άλλων ανεξάρτητων βουλευτών.

Με πληροφορίες από Νέα και crashonline

Που ψάχνει διάδοχο του Κοτζιά ο Τσίπρας. Ελλειψη κατάλληλων για τη θέση στελεχών στον ΣΥΡΙΖΑ

ypourgeio exoterikon

Η επόμενη ημέρα της παραίτησης Κοτζιά βρίσκει την κυβέρνηση αναμφίβολα τραυματισμένη. Είναι ενδεικτικό ότι οι πρώτες προσπάθειες να βρεθεί διάδοχος για το υπουργείο Εξωτερικών δεν απέδωσαν.

Δεδομένου ότι δεν υπήρχε και χρόνος, το ανέλαβε ο ίδιος ο Τσίπρας, αλλά είναι κοινό μυστικό ότι ο πρωθυπουργός δεν έχει ούτε τον χρόνο, αλλά ούτε και την εξοικείωση με τις πολλές υποθέσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη αυτή την περίοδο στο διπλωματικό επίπεδο.

Το πρόβλημα είναι ακόμα οξύτερο, λόγω του γεγονότος ότι ο υφιστάμενος αναπληρωτής υπουργός είναι, επίσης, άσχετος με τα κεντρικά ζητήματα της εξωτερικής πολιτικής. Ο Κατρούγκαλος είχε αρμοδιότητα τις ευρωπαϊκές υποθέσεις, τις οποίες και προσπαθούσε να μάθει. Είναι κοινό μυστικό στο υπουργείο, ωστόσο, ότι ο Κοτζιάς ήταν ακραία συγκεντρωτικός και δεν άφηνε κανέναν από την υπόλοιπη πολιτική ηγεσία να αναμιχθεί στα χωράφια του.

Σύμφωνα με καλά ενημερωμένες πηγές, στο Μαξίμου ψάχνουν αντικαταστάτη. Η μία σκέψη είναι να βρεθεί πρόσωπο, το οποίο να αναλάβει το υπουργείο Εξωτερικών. Το μόνο όνομα που έχει πέσει στο τραπέζι είναι αυτό του διοικητή της ΕΥΠ Ρουμπάτη, ο οποίος διαθέτει και τις απαραίτητες γνώσεις και τη σχετική εξοικείωση. Η επιλογή αυτή έχει το πλεονέκτημα ότι θα γίνει ευμενώς δεκτή και στις δυτικές πρωτεύουσες. Από την άλλη έχει το μειονέκτημα ότι δεν υπάρχει διαθέσιμος διάδοχος για τη θέση του διοικητή της ΕΥΠ.

Κατά τις ίδιες πηγές, εάν δεν επιλεγεί η λύση Ρουμπάτη, ο Τσίπρας θα παραμείνει υπουργός Εξωτερικών, αλλά θα ορισθεί ένας ακόμα αναπληρωτής υπουργός με αρμοδιότητα τα κρίσιμα θέματα (ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, Μακεδονικό, ελληνοαλβανικά, συνεργασίες στην Ανατολική Μεσόγειο κλπ). Στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που να διαθέτει τις γνώσεις, την εμπειρία και το κύρος για να μπορεί να σηκώσει αυτό το βάρος δεν βρίσκεται.

Χωρίς εναλλακτικές

Στους κόλπους της Κοινοβουλευτικής Ομάδας υπάρχουν κάποια πρόσωπα, τα οποία υπηρέτησαν για κάποιο διάστημα ως μέλη της πολιτικής ηγεσίας (Ξυδάκης, Αναγνωστοπούλου), αλλά για τον έναν ή τον άλλο λόγο δεν πληρούν ούτε στοιχειωδώς τις προδιαγραφές που θέτει το Μαξίμου. Μία πρόταση που έχει πέσει στο τραπέζι είναι να προωθηθεί ως αναπληρωτής υπουργός ο διπλωματικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Βαγγέλης Καλπαδάκης.

Ο Τσίπρας και το σύστημα του Μαξίμου τον εμπιστεύονται. Από την άλλη πλευρά, ως χαμηλόβαθμος διπλωμάτης καριέρας δεν διαθέτει ούτε το κύρος ούτε το πολιτικό εκτόπισμα να διευθύνει το υπουργείο. Εκτός αυτού, παραμένει στον ευρύτερο κύκλο το ερώτημσ, το οποίο προκαλεί το γεγονός ότι –τουλάχιστον μέχρι πρότινος– συζεί με μία Τουρκάλα διπλωμάτη.

Μία ακόμα λύση που εξετάζεται είναι να βρεθεί ένας έμπειρος εν ενεργεία ή επί τιμή πρέσβης. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ερείσματα στη διπλωματική υπηρεσία, αλλά στα τρισήμισυ χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία είναι αρκετοί οι πρέσβεις που βρέθηκαν στον στενό κύκλο, αλλά μέσω Κοτζιά. Τέλος, μελετάται και η λύση προώθησης κάποιου καθηγητή, αλλά ούτε και σ’ αυτό το επίπεδο υπάρχουν προφανείς επιλογές.

Δεδομένου, όμως, ότι στην περιοχή μας διανύουμε περίοδο τεκτονικών αλλαγών στο γεωπολιτικό επίπεδο, αλλά και συγκεκριμένα ότι ο Κοτζιάς έχει “απλώσει πολύ τραχανά”, το κενό πρέπει να καλυφθεί το συντομότερο δυνατόν.

Με άλλα λόγια, ο Τσίπρας πιέζεται να επιλέξει ανάμεσα στις λύσεις που διαθέτει, έστω κι αν καμία από αυτές δεν είναι επαρκώς ικανοποιητική. Το ενδεχόμενο να πραγματοποιήσει κάποιο άνοιγμα σε προσωπικότητα που να μην βρίσκεται κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ έχει, επίσης, τεθεί στο τραπέζι, αλλά χωρίς και σ’ αυτό το επίπεδο να έχει υποδειχθεί μία προσωπικότητα, η οποία και να είναι αποδεκτή από το Μαξίμου και η ίδια να επιθυμεί την εμπλοκή της.

Στ. Λυγερός

29/10 η... «ζαριά» Ερντογάν στην Aν. Μεσόγειο - Εσω έτοιμοι

barbaros poreia mesogeio aigaio

Σύμφωνα με επίσημες ανακοινώσεις αρμόδιων παραγόντων της τουρκικής κυβέρνησης στις 29 Οκτώβρη του 2018 θα ξεκινήσουν, με μέσα που η χώρα έχει προμηθευτεί και διαθέτει, έρευνες για υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο. Τις εν λόγω περιοχές η Τουρκική κυβέρνηση τις έχει παραχωρήσει για έρευνα και εκμετάλλευση με νόμο από το 2011 --κυβερνητική απόφαση δημοσιευμένη σε ΦΕΚ- στην (TPAO) κρατική τουρκική πετρελαϊκή εταιρία...

Οι εν λόγω τουρκικές ανακοινώσεις λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν από την ελληνική κυβέρνηση για ... λόγους:

Η Τουρκία όταν δημοσιοποιεί αποφάσεις της κατά κανόνα τις υλοποιεί

Η Τουρκία με ανακοινώσεις και κινήσεις στο πρόσφατο παρελθόν έχει υποδείξει (και αναθέσει κυρίως στην κρατική πετρελαϊκή εταιρία για έρευνες και εκμετάλλευση) τις περιοχές που την ενδιαφέρουν να ερευνήσει στην ανατολική Μεσόγειο. Τα τμήματα των περιοχών τουρκικού ενδιαφέροντος βρίσκονται εντός της Κυπριακής ΑΟΖ και δυτικότερα στην περιοχή όπου δικαιώματα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης έχει η Ελλάδα με το Καστελόριζο.

Η τουρκική απόφαση για έρευνες εμφανίζεται επιβεβλημένη απάντηση στις προγραμματισμένες έρευνες στην Κυπριακή ΑΟΖ- την οποία η Αγκυρα αμφισβητεί- από τον αμερικανικό πετρελαϊκό κολοσσό Exon Mobil.

Οι τουρκικές ανακοινώσεις θέτουν την ελληνική κυβέρνηση ενώπιον πιθανών και οδυνηρών στην απάντησή τους ερωτημάτων:

Ποια θα είναι η ελληνική αντίδραση στην περίπτωση που τουρκικό ερευνητικό σκάφος με τη συνοδεία τουρκικών πολεμικών πλοίων επιχειρήσει έρευνα σε θαλάσσιες περιοχές όπου το Καστελόριζο επηρεάζει υπέρ της Ελλάδας τα δικαιώματα Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης;

Είναι αρκετές , σε μια τέτοια περίπτωση, οι διπλωματικές αντιδράσεις ή θα απαιτηθεί και στρατιωτική κινητοποίηση;

Ποια θα είναι η συμπαράσταση , πέρα από το διπλωματικό επίπεδο, που μπορεί να αναμένει η Αθήνα από την ΕΕ και την Ουάσιγκτον (αλλά και τις χώρες τις περιοχής, Ισραήλ και Αίγυπτο, με τις οποίες έχει προχωρήσει σε συμφωνίες συνεργασίας;

Η ελληνική κυβέρνηση αντιμέτωπη εδώ και μήνες με αυτά τα δεδομένα έχει καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια για να εξασφαλίσει σε διπλωματικό επίπεδο δυνατότητες αντίδρασης και σε αυτό το (διπλωματικό) επίπεδο παράγοντες του ελληνικού ΥΠΕΞ υποστηρίζουν ότι έχουν γίνει όλα όσα θα έπρεπε να γίνουν επισημαίνοντας τις τριμερείς συναντήσεις (Ελλάδα- Κύπρος- Αίγυπτος και Ελλάδα- Κύπρος – Ισραήλ) καθώς και την αμερικανική υποστήριξη πίσω από αυτές.

Ωστόσο όπως σημειώνουν έμπειροι διπλωμάτες καμία διπλωματική υποστήριξη δεν μπορεί να υπονομεύσει την πραγματικότητα η οποία μπορεί να δημιουργηθεί στο πεδίο, αν για παράδειγμα ανοιχτά του Καστελόριζου ξεκινήσουν τουρκικές έρευνες. Τότε η Ελλάδα θα πρέπει να αποδείξει ότι έχει τη δυνατότητα να υπερασπιστεί την κυριαρχία της στην περιοχή και για αυτό δεν είναι αρκετά και επαρκή μόνο τα διπλωματικά μέσα.

Παράγοντες της ελληνικής διπλωματίας επισημαίνουν τέλος την επιλογή της ημερομηνίας 29 Οκτώβρη για το ρίξιμο της ζαριάς της Αγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο: Στις 29 Οκτώβρη του 1923 η Τουρκία με τη Διακήρυξη της Δημοκρατίας εμφανίστηκε στο διεθνές στερέωμα ως το κράτος που σήμερα γνωρίζουμε μέσα στα όρια που καθορίστηκαν από τις Συνθήκες η οποίες επισφράγισαν το τέλος του πρώτου παγκόσμιου πολέμου.

Έναν αιώνα αργότερα η Τουρκία του Ερντογαν φαίνεται ότι έχει αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα έμπρακτης αμφισβήτησης των Συνθηκών και διεκδίκησης όσων τμημάτων της οθωμανικής κληρονομιάς μπορεί να (ξανα)βάλει στο χέρι το σημερινό τουρκικό κράτος.

Και η θαλάσσια περιοχή στο Καστελόριζο μοιάζει- στα τουρκικά μάτια- ένα εύκολο και πολύτιμο γεωπολιτικό έπαθλο...

topontiki.

Τι σηματοδοτεί η παραίτηση του Ν. Κοτζιά

kotz tsipr

Η παραίτηση Κοτζιά γίνεται σε μία πολύ κρίσιμη στιγμή για τα εθνικά θέματα.

Η Συμφωνία των Πρεσπών με τη FYROM έχει αρχίσει να «μπάζει νερά», η Τουρκία κινείται δυναμικά/επιθετικά στην Ανατολική Μεσόγειο, οι σχετικές με την ενέργεια διεργασίες μεταξύ Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ-Αιγύπτου εντείνονται, οι διαβουλεύσεις με την τελευταία για την (τμηματική) οριοθέτηση ΑΟΖ έχουν φουντώσει, οι ελληνορωσικές σχέσεις παραμένουν παγωμένες, οι διαπραγματεύσεις με την Αλβανία είχαν περίπου καταλήξει σε συμφωνία (η οποία δεν ολοκληρώθηκε λόγω των αντιδράσεων για τη συμφωνία με τη FYROM), ο στρατηγικός διάλογος Ελλάδας-ΗΠΑ είναι έτοιμος να ξεκινήσει, ενώ βρίσκονται στα σκαριά ανακατατάξεις στα Βαλκάνια.

Ως προς τη συμφωνία με την πΓΔΜ, η κυβερνητική πολιτική δεν πρόκειται να διαφοροποιηθεί. Ο πρωθυπουργός θεωρεί τις Πρέσπες πολιτική του παρακαταθήκη, ενώ έχει αναλάβει και σχετικές δεσμεύσεις προς συγκεκριμένους εταίρους μας ότι θα κυρώσει η παρούσα βουλή τη συμφωνία, προσβλέποντας σε ανταλλάγματα σε άλλα πεδία, ακόμη και της οικονομίας.

Ενδιαφέρον θα έχει αν ο κύριος Κοτζιάς στο μέλλον λάβει αποστάσεις από κάποιες αποφάσεις ή βρει αδυναμίες επί παραδείγματι στα πορίσματα της μεικτής επιτροπής για τα σχολικά βιβλία ή αργότερα για τα εμπορικά σήματα.

Ομοίως, με τις ΗΠΑ, ο πρώην πλέον υπουργός εξωτερικών είχε αναπτύξει στενές σχέσεις με το περιβάλλον Τραμπ αλλά και τη γραφειοκρατία της Ουάσιγκτον. Όμως, η στροφή προς τις ΗΠΑ ήταν μία κυβερνητική πολιτική που είχε την έγκριση του πρωθυπουργού, ο οποίος άλλωστε έχει πολύ καλές επαφές με την άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Ούτε εδώ αναμένεται κάποια ουσιαστική αλλαγή, αν και ο επικείμενος στρατηγικός διάλογος Ελλάδας-ΗΠΑ απαιτεί σοβαρή επεξεργασία και ολοκληρωμένο σχέδιο από πλευράς μας αντί επιπόλαιων πυροτεχνημάτων, όπως αυτά που «εκτοξεύτηκαν» την περασμένη εβδομάδα από πλευράς του υπουργού άμυνας.

Από την άλλη, από τη στιγμή που στον απόηχο της σύγκρουσης με τη Ρωσία, η Αθήνα θεωρούνταν από ορισμένους ενεργούμενο της Ουάσιγκτον, υπάρχει πλέον το περιθώριο αυτή η εικόνα να ανατραπεί.

Και ένα πεδίο που θα κριθεί κατά πόσον ο κύριος Κοτζιάς είχε υιοθετήσει μία ατζέντα που δεν απηχούσε απαραίτητα τις απόψεις του πρωθυπουργού, μα κυρίως του ΣΥΡΙΖΑ, είναι οι ολοένα και στενότεροι δεσμοί με το Ισραήλ (η πολιτική του ΥΠΕΞ κρίνονταν ως ιδιαίτερα φιλοϊσραηλινή για τα γούστα της Κουμουνδούρου).

Εδώ, ίσως η πολιτική μας καταστεί πιο ισορροπημένη σε σχέση με το παλαιστιανιακό στοιχείο, αλλά και το Ιράν, αν και αυτό είναι αμφίβολο υπό το πρίσμα των ενδυναμωμένων σχέσεων με τις ΗΠΑ (δεδομένων των σκληρών θέσεων του Λευκού Οίκου).

Σε σχέση με τη Ρωσία, οι προσπάθειες επαναπροσέγγισης θα γίνουν υπό σαφώς ευνοϊκότερες προϋποθέσεις λόγω του ότι η αντιπαράθεση με τη Μόσχα είχε λάβει προσωπικά χαρακτηριστικά, με τον πρώην υπουργό εξωτερικών στο επίκεντρο αυτής. Θα ήταν, πάντως, σώφρων, η επίσκεψη του κυρίου Καμμένου στα τέλη του μήνα να μεταφερθεί ώστε να μην προγηθεί αυτής του πρωθυπουργού.

Από εκεί και πέρα, ο κύριος Κοτζιάς είχε υιοθετήσει το δόγμα της ενεργητικής, πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και ως προς τούτο είχε επιδείξει μία αξιοπρόσεκτη κινητικότητα. Ενδεικτικά, είχε επιχειρήσει –όχι πάντα επιτυχώς- να διαμορφώσει πολυμερή σχήματα, είτε με τους βόρειους/βαλκάνιους γείτονες μας, είτε με σειρά κρατών μέσω της Διάσκεψης για τον θρησκευτικό και πολιτιστικό πλουραλισμό στη Μέση Ανατολή αλλά και του Φόρουμ για τους αρχαίους πολιτισμούς. Λογικά, η εξωτερική πολιτική θα γίνει πιο στατική και συντηρητική σε σχέση με τα τελευταία 3 ½ χρόνια.

Επίσης, η αδιαμφισβήτητη συγκρότηση, το «εκτόπισμα» του κυρίου Κοτζιά και το ταμπεραμέντο του είχαν καταστήσει τη διαμόρφωση και άσκηση της εξωτερικής πολιτικής αξιοσημείωτα προσωποπαγή και αυτοτελή. Ανάμεσα στα πλείστα παραδείγματα, κορυφαίο είναι η πρόσκληση που απηύθυνε ο πρώην ΥΠΕΞ στον Ερντογάν για επίσκεψη στην Ελλάδα εν αγνοία του κυρίου Τσίπρα.

Πλέον, με τον πολυάσχολο πρωθυπουργό (τυπικά;) στο τιμόνι του, παρέχεται η ευκαιρία η λειτουργία του υπουργείου εξωτερικών να καταστεί πιο θεσμική, αν και σύντομα θα διαπιστώσουμε κατά πόσο θα δημιουργηθεί ένα παράλληλος ή συμπληρωματικός μηχανισμός περί την εξωτερική πολιτική εντός του Μεγάρου Μαξίμου.

Εξίσου, η ιδιοσυγκρασία του πρώην υπουργού εξωτερικών και η στοχοποίησή του από την αντιπολίτευση (ήδη αρκετά πριν τη Συμφωνία των Πρεσπών) δεν επέτρεπαν την αναζήτηση ευρύτερων συναινέσεων.

Μπορεί το πολωτικό κλίμα μεταξύ κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης να μην αφήνει πολλά περιθώρια εξεύρεσης κοινών παρονομαστών, ωστόσο, ανοίγει υπό προϋποθέσεις μία πόρτα συνεννόησης, τουλάχιστον με την ελάσσονα αντιπολίτευση. Άλλωστε, ο παράγοντας Καμμένος δεν είναι τόσο κερδισμένος όσο φαίνεται σε πρώτη ανάγνωση από την παραίτηση Κοτζιά, ώστε να επηρεάσει προς τούτο τις εξελίξεις.

Εν τέλει, θα διαπιστώσουμε τις επόμενες εβδομάδες αν η παραίτηση Κοτζιά αποτελέσει θρυαλλίδα εξελίξεων στο ρευστό πολιτικό σκηνικό, καθώς και πως θα κινηθεί ο τελευταίος, απελευθερωμένος πλέον από τις δεσμεύσεις του υπουργού.

Θα δοθεί άραγε συνέχεια στην κόντρα με τον Πάνο Καμμένο, θα κινηθεί συγκρουσιακά απέναντι στον πρωθυπουργό (θεωρώντας εαυτόν ξένο σώμα μετά το χθεσινό υπουργικό συμβούλιο) ή θα συμβιβαστεί βρισκόμενος στα έδρανα της συμπολίτευσης; Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του κυρίου Κοτζιά και η εύλογη πίκρα του ίσως μας επιφυλάσσουν μεγαλύτερες εκπλήξεις από τη σημερινή.

Δρ. Κωνσταντίνος Φίλης, Διευθυντής Ερευνών ΙΔΙΣ

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στον καθρέπτη

syriza

Η «αλήθεια» και η «αποκομματικοποίηση» ήταν, και ίσως παραμένουν για λίγο ακόμα, τα δύο πολιτικά κριτήρια πάνω στα οποία ο ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να θεμελιώσει την πολιτική αλλαγή που συντελέστηκε το 2015, πέρα από το «ηθικό πλεονέκτημα» που σημειωτέον έχει πλέον τρωθεί στα σημεία.

Οι αλήθειες που ειπώθηκαν στην τετραετία ήταν μισές για να δικαιολογήσουν λάθη και αδυναμίες και να εξυπηρετήσουν σκοπιμότητες, με αποτέλεσμα να μην πείθουν και συχνά να καθίστανται ύποπτες.

Η αποκομματικοποίηση απέτυχε, αν κρίνουμε από τις συνεχείς παραιτήσεις ανεξάρτητων προσωπικοτήτων που εκτέθηκαν για να στηρίξουν την πατριωτική προοπτική, με συνέπεια ο ΣΥΡΙΖΑ να αποπνέει επίσης συχνά έναν ειδεχθή κομματισμό σταλινικής αισθητικής.

Η επικείμενη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ αυτό το Σαββατοκύριακο δρομολογήθηκε για να έχει στρατηγικό χαρακτήρα σε ότι αφορά τις ευρωεκλογές και κυρίως τις αυτοδιοικητικές εκλογές.

Στις τελευταίες προγραμματίζεται να εκτυλιχθεί μια κυκλωτική στρατηγική μαοϊκής έμπνευσης, από την περιφέρεια στο κέντρο και από κάτω προς τα πάνω, με στόχο την εδραίωση του κόμματος στο δίπολο εξουσίας Δεξιά-Αριστερά δίνοντας τη μάχη στο κέντρο. Πεμπτουσία αυτής της στρατηγικής είναι η συγκρότηση ενός «προοδευτικού μετώπου». Πώς όμως θα συγκροτηθεί στο παραπέντε το «προοδευτικό μέτωπο» όταν η «μικροφυλή της Κουμουνδούρου» φοβάται την αξία και την ικανότητα του άλλου;

Ο στόχος της διατηρησιμότητας του ΣΥΡΙΖΑ στη λέσχη των κομμάτων εξουσίας κατά πάσα πιθανότητα θα επιτευχθεί προσωρινά. Όμως, αυτό δεν διασφαλίζει την παραμονή του στην εξουσία την επόμενη τετραετία που είναι και η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί την κεφαλαιοποίηση του πολιτικού του ρόλου στο μέλλον. Το δόγμα «easy come, easy go» έχει επιβεβαιωθεί πολλές φορές στη σύγχρονη ιστορία.

Τα σενάρια της δεξιάς παρένθεσης και της επιστροφής στην εξουσία μέσω της εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας τον Μάρτιο του 2020 είναι επιεικώς αστεία, γιατί έτσι θα χαθεί το όποιο ηθικό έρεισμα διαθέτει ακόμη η Αριστερά, καθώς θα την ταυτίσει με τον οπορτουνισμό της καρέκλας. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα αντέξει για πολύ, αν χάσει την εξουσία.

Το σαράκι των κομισάριων

Το ΠΑΣΟΚ χρειάστηκε πολλές τετραετίες για να μετεξελιχτούν οι πρασινοφρουροί σε νεόπλουτους συστημικούς μεσοαστούς. Με την τρέχουσα κοινωνική εμπειρία της εσωτερικής υποτίμησης, τέτοιου τύπου κοινωνικός μετασχηματισμός δεν μπορεί να γίνει ανεκτός. Ο ΣΥΡΙΖΑ, για να υπάρξει, χρειάζεται να κατακτήσει πολιτική αγιοσύνη κάτι αδιανόητο για την ελληνική πραγματικότητα, ίσως και την παγκόσμια. Αυτό είναι, όμως, και το μόνο καθήκον ως αριστερά που μπορεί να τον δικαιώσει ιστορικά.

Εκεί θα παιχτεί το παιγνίδι. Ο Καραμανλής έβαλε τη χώρα στην ΕΟΚ και ο Ράλλης μοίρασε τις πρώτες ευρωεπιταγές, αλλά έπεσαν. Ο Σημίτης έβαλε τη χώρα στο ευρώ, αλλά έπεσε. Ο ΣΥΡΙΖΑ διεκπεραίωσε επιτυχώς το μοιραίο 3ο μνημόνιο και κανονικά θα πέσει. Εκτός εάν προλάβει να αποδείξει στην πράξη πως μπορεί να είναι ένα ανοιχτό κόμμα που δεν το διαχειρίζονται μικρόνοες ιδεοληπτικοί.

Τα σταγονίδια του σταλινισμού που δρουν μέσα στον κρατικό μηχανισμό και οδηγούν σε παραίτηση ανεξάρτητους εμπλεκόμενους πρέπει να εξαερωθούν. Η ΕΡΤ, παρ’ ότι παραμένει όαση σε σχέση με τη χυδαιότητα ορισμένων ιδιωτικών καναλιών, έχει καταστεί ο αντικατοπτρισμός αυτού του παρεΐστικου μικροσταλινισμού των άσχετων και των ανίκανων κομισάριων που την διοικούν τυπικά, ή άτυπα.

Είναι λοιπόν σκόπιμο, έστω στο παρά πέντε, ο πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ να αποδείξουν πως μπορούν να εκφράσουν την ανοιχτή δημοκρατική κοινωνία, όχι μόνο στα λόγια, αλλά στην πράξη.

Όχι μόνο με εμβληματικά νομοθετήματα δικαιωματικής κατεύθυνσης, αλλά με πολιτικές πράξεις που θα είναι εμφανείς στην καθημερινότητα. Η Αριστερά οφείλει να επιδείξει συνθετική δεινότητα εάν θέλει να ηγηθεί του «προοδευτικού μετώπου», αλλιώς θα το κάνει κάποιος άλλος στην επόμενη στροφή.

Μάκης Ανδρονόπουλος, slpress